AB BASILOPOULOS
AB BASILOPOULOS

Χωρίς ανατροπή του κατεστημένου δεν μεταβάλεται το κράτος

By on October 10, 2017
ζερβος

Ο προβληματισμός των Ελλήνων, για την πορεία που ακλουθούν οι πολιτικοί της χώρας, εντείνεται όσο περνά ο καιρός χωρίς να «κινείται φύλλο» στην λίμνη της στασιμότητας, για τη διάρθρωση και λειτουργία των υπηρεσιών του κράτους, έτσι που γίνεται πλέον πανελλαδική συνείδηση ότι πανίσχυρα και καλά οργανωμένα συμφέροντα δρουν μέσα στην κοινωνία μας, διαβρώνοντάς την σε βάθος.
Αποσβολωμένος ο κόσμος παρατηρεί την αδράνεια και τις νωχελικές κινήσεις των υπουργείων, που ισοδυναμούν με άρνηση στις εντολές, για άμεση εκτέλεση νόμων για αναγκαία και ταχεία λήψη αποφάσεων, για να σωθεί η χώρα που βυθίζεται, από τις πράξεις άνοων πολιτικών, μη διαθέτοντες τόλμη, ήθος και φιλοπατρία που μπορούν να την σώσουν. Η δογματική λειτουργία του κράτους δεν ξεπερνά το μέγεθος της γνώστης παλιάς συνταγής του ελληνικού δημοσίου, που εκφράζεται σαν επιθετικότητα του φορολογικού μηχανισμού προς το εισόδημα του μικρομεσαίου, του χαμηλόμισθου αλλά και του συνταξιούχου των 400 ευρώ, δηλαδή του φτωχού και αδύναμου πολίτη. Ακόμη να βρεθεί πολιτικός, να βαρέσει «γροθιά στα μούτρα του τυράννου» υποκριτή που δηλώνει ότι αδυνατεί να συλλάβει εκείνους που επανδρώνουν τις συντεχνίες οι οποίες μας κατέστρεψαν, προστατευόμενοι από στεγανά διαπλεκομενων πολιτικών Κύκλων.
Φτάσαμε εδώ μου μας έφερε η κακοδαιμονία των ελληνικών κυβερνήσεων και τώρα που το τείχος του αδιεξόδου υψώνεται φραγμός στον Έλληνα πολίτη, η πολιτική που ακολουθείται είναι να «σώσουμε» όσους «αμαρτωλούς» μπορέσουμε, να μη «ρίχνουμε λάδι στη φωτιά» περί διώξεων των «πλιατσικολόγων « της ελληνικής οικονομίας, αλλά σφιχταγκαλιασμένοι με τους Τροϊκανούς και εκπονητες των μνημονίων αφαίμαξης της χώρας μας, να «ακολουθήσουμε» την ιδεολογία τους για το πώς θα βγει η Ελλάδα από την οικονομική κρίση που δεν είναι τίποτε άλλο από δώρο προς την Ευρώπη μιας Ελλάδας- προτεκτοράτο το οποίο θα λαφυραγωγείται από τους «Συμμάχους» κατά το πως τους γουστάρει, ενώ ο ελληνικός λαός θα «υποτάσσεται» στις σωτήριες εντολές, μη «φειδομενος θυσιών».
Θρασύτητα και έχοντες ένοχη συνείδηση, οι ηγέτες, που συνεχίζουν να είναι πολιτικάντηδες του παρελθόντος, υπηρέτες του πολιτικού συστήματος που γέννησε την διαφθορά, κατασπατάληση των δημόσιων πόρων και διάλυση των πάντων, κατ απαίτηση των οργανωμένων συμφερόντων, εκφράζονται ενιοτε με εκρήξεις και δάκρυα πατριωτισμού κατά την «εκτέλεση του καθήκοντος». Ίσως νοιώθουν την οσμή του Δέους για το μεγάλο τσουναμι των ανατροπών, το όποιο γιγαντώνεται επερχόμενο νομοτελειακά στις αγανακτισμένες ψυχές των ελλήνων πολιτών και είναι αναπόφευκτο. Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις σε Ελλάδα και λοιπή Ευρώπη, σημαδεύουν το τέλος της εποχής των τρομερών σε υποκρισία επίορκων και ανάξιων πολιτικών προσώπων, οι οποίοι έμαθαν να προωθούν την απάτη και διαφθορά με επαγγελματική ακρίβεια και εκμετάλλευση.
Στα απόνερα της αποτυχίας εφαρμογής της συμφωνίας δανειοδότησης και του μνημονίου κινείται η χώρα μας, κατ ομολογία της Τρόικας και ΔΝΤ ενώ η νέα κυβέρνηση βάλλεται λυσσαλέα από τους πολιτικούς της συντήρησης μέσα και έξω από τα σύνορα. Οι προεκλογικοί προγραμματισμοί της κυβέρνησης Τσιπρα συγκρούονται με το κατεστημένο που κυριαρχεί στον τόπο μας εδώ και πολλά χρόνια. Η κόπρος του Αυγεία, όπως φαίνεται από τα διδάγματα της Ιστορίας μας, καθαρίζει μόνο με πρωτότυπες και επαναστατικές πράξεις. Η κυβέρνηση της χώρας από τα πρώιμα κιόλας στάδια της δημιουργίας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, πιεζόμενη από τραπεζικά και άλλα συμφέροντα και προνόμια, διαμοίρασε την λειτουργία του, σε διαφορές συντεχνίες της οικονομικής Ελιτ, που είτε το θέλουμε είτε όχι, αποτελούν και την ραχοκοκαλιά των πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων των πολιτών, προς τους οποίους άλλοτε διοχετεύονται ψευδείς πληροφορίες και λανθασμένες λύσεις με ατέρμονα μπερδέματα τα οποία κουράζουν ψυχικά τους πολίτες και άλλοτε δημιουργούνται διχαστικά διλήμματα από την κυβερνητική προπαγάνδα και αντίξοες καταστάσεις, σύμφωνα με τις οποίες οι μη «πιστεύοντες» στις κυβερνητικές συνταγές, «απειλούν την χώρα με καταστροφή». Που να πήγε άραγε όλη αυτή η προπαγανδιστική ευημερία των Ελλήνων;
Οι καταστάσεις αμείλικτες σήκωσαν το «Χαλί» και τα πολιτικά κόπρανα μας απειλούν με πνιγμό. Με ποιότητα διαφθοράς και κακοδαιμονίας Νικαράγουας, επί εποχής Αναστάσιου Σομοζα, προσπαθούν ορισμένοι να πετάξουν το μπαλάκι των Ευθυνών για την απραξία και την συνεχή καταβύθιση του Ελληνικού Τιτανικού, στην Μέρκελ και τους «Ανθέλληνες» Ευρωπαίους, απομακρύνοντας την διογκούμενη Μήνιν των ελλήνων εναντίον των πολιτικών, των φθαρμένων πολιτικών κομμάτων, τα οποία κατάφεραν τα τρομοκρατήσουν τον Λαό, «εξαναγκάζοντας τον» να εμπιστευτεί τις τύχες του ξανά σε κόμματα τα οποία ευθύνονται για την οικονομική του καταστροφή αλλά και το κοινωνικό βάραθρο που χάσκει να καταπιεί ολόκληρο το έθνος.
Τελικά αυτό που φαίνεται χωρίς καμιά αμφιβολία, είναι η μη ύπαρξης κανενός σχεδίου ανάπτυξης πέρα της παπαγαλίας χάρη των εντυπώσεων των ρητορικών σχημάτων. «Οι Διαρθρωτικές αλλαγές» με την ακρίβεια «ένα βήμα μπροστά και δυο πίσω», ένα λέμε -ξελέμε και ένα αποφασίζουμε μεν αλλά δεν υλοποιούμε, αποτελούν αδιάσειστα στοιχειά παθογένειας, που επιβεβαιώνουν την αιχμαλωσία της ελληνικής κοινωνίας σε στεγανά τα οποία μονό μια καθολική επανάσταση ενδεχομένως θα μπορέσει να διαρρήξει, αφού κατανέμει ευθύνες και τιμωρήσει όλους εκείνους ζώντας και μη για την δόμηση κράτους Ελληνικής Νικαράγουας, ένα δηλαδή τέλειο και οργανωμένο πολιτικό έγκλημα στην τελευταία του λεπτομέρεια, που επινόησαν και δόμησαν οι διάφορες ομάδες συμφερόντων. Ένα ταξικό σύνταγμα, ταξική νομοθεσία, ταξική οικονομία και φορολογία, ταξική υγεία και ταξική παιδεία.
Η οικονομία είναι ένα μέγεθος που μπορεί να μεταβληθεί ανάλογα με τις προσπάθειες του συνόλου της κοινωνίας, αλλά η κοινωνική οπισθοδρόμηση και η έκπτωσης του βιοτικού και πολιτισμικού επιπέδου της χώρας μας είναι η μεγάλη εφιαλτική πραγματικότητα στην οποία οδηγούμαστε, αναιρώντας την μέχρι τώρα πρόοδο και εγκαταλείποντας τις κατακτήσεις μας, γιατί τα ενορχηστρωμένα συμφέροντα εξυπηρετούμενα από πολιτικές και νομοθεσίες (δημοκρατικής υποκρισίας) δεν επιτρέπουν τις μεταβολές, και πόσο μάλλον τις ανατροπές, καθ ότι φοβούνται δημιουργία λαϊκών εξεγέρσεων όπως σε άλλες χώρες του Μεσογειακού Νότου. Η κοινωνική επανάσταση και η ανατροπή του πολιτικού συστήματος είναι και επιβεβλημένη και αναπόφευκτη. Το δύσκολο είναι πως θα διακρίνει ο επαναστατημένος πολίτης το σωστό δρόμο και μέχρι ποιου σημείου φτάνουν τα όρια αντοχής του.

Γιάννης Ζερβός