Διαφοροποίηση από τις εθελόδουλες πολιτικές

Ένα απ’ τα σύγχρονα Κολοσσαία είναι και το Γιούρογκρουπ. Στη χθεσινή συνέντευξη του Γιάννη Δραγασάκη στην ΕΡΤ, μπορούσε κανείς να διακρίνει απ’ τη γλώσσα του σώματος και απ’ το ηχόχρωμα της φωνής του, το πως είναι να βλέπει κανείς στα μάτια τα «θηρία» και να παλεύει μαζί τους.
Με τη διαφορά όμως, όπως είχε γράψει ο Μενέλαος Λουντέμης, ότι «Το σαρκοβόρο της ζούγκλας κατασπαράζει ό,τι είναι να φάει και σταματά μόλις χορτάσει. Ο άνθρωπος, δυστυχώς, δεν τρώει τα θύματά του… Έτσι δε χορταίνει για να σταματήσει…». Και όπως στο αρχαίο Κολοσσαίο υπήρχαν οι θεατές στις κερκίδες, που εκ του ασφαλούς έκαναν υποδείξεις (σύμφωνα με τα συμφέροντά τους) και φώναζαν στους μονομάχους που ήταν πλάι στα θηρία, έτσι και σήμερα υπάρχουν θεατές που, αν και ευεργετήθηκαν από τους σημερινούς «μονομάχους», παίρνουν αποστάσεις στο ενδεχόμενο της σφαγής τους… Ας αναγνωρίσουμε σε αυτούς τους θεατές τόσο την ικανότητα να υπερασπίζονται τα προσωπικά τους συμφέροντα, όσο και τη χυδαιότητα της ψυχής τους. Οι Έλληνες μεγαλουργούσαν όποτε η ιστορία τους έβρισκε Ενωμένους και όποτε δεν έμπλεκαν τα θέλω τους με τα θέλω των ξένων. Αυτό κατά κανόνα συνέβαινε σε συνθήκες ακραίας φτώχιας και εξωτερικού κινδύνου. Δεν είναι άραγε, αρκετά ακραίες οι σημερινές συνθήκες, προκειμένου να επιτευχθεί αυτή η πολυπόθητη ένωσή μας; Χρειάζεται περισσότερη φτωχοποίηση της χώρας μας για να έρθει εκείνο το πλήρωμα του χρόνου που θα μας ενώσει όλους μας σε έναν κοινό σκοπό; Εγώ θέλω να πιστεύω ότι ήρθε η στιγμή της διαφοροποίησης από τις εθελόδουλες πολιτικές και ότι δε θα επιλέξουμε τις δυσκολίες που αυτοί μας επιβάλλουν αλλά τις δυσκολίες του δικού μας δρόμου.

Γιάννης Βαρούχας

Related Posts