Ας γίνουν οι τραγωδίες αυτές διδακτική ευλογία στην δημοκρατία μας

Μου είπε φίλος αγαπημένος που ζει Αθήνα στο τηλέφωνο: Βαγγέλη σε παρακαλώ μην ταυτίζεσαι εσύ, που σε στηρίζουμε πάντα στις δημοτικές εκλογές, με τους ψέκες. Προφανώς ενοχλημένος με τη θέση μας, ως ΔΗ.ΣΥ.Π.ΠΑ, να κλείσει το Δημαρχείο την 28η Φλεβάρη και υποστηρίζοντας τις κινητοποιήσεις του μεγάλου αυτού συλλαλητηρίου.
Με αφορμή την παράκληση του αγαπημένου φίλου νομίζω ότι είναι μια καλή ευκαιρία που μου έδωσε έναυσμα να τοποθετηθώ για το θέμα ΤΈΜΠΗ, συλλαλητήρια κ.τ.λ. Το μεγάλο αυτό δυστύχημα, όπως και το παρόμοιό του στο Μάτι ή παρεμφερή, σε κάθε τέτοια τραγωδία αναμφίβολα κινητοποιεί συναισθήματα οργής, θλίψης ανείπωτης και πολιτικού πανικού στην εκάστοτε κυβέρνηση που τις σκάει στα χέρια. Είναι αλήθεια, πως καμία Κυβέρνηση δεν θέλει να της σκάσει τέτοιο τραγικό συμβάν. Όταν όμως της συμβεί, είναι αλήθεια, πως όπως και όσο μπορεί, προσπαθεί να το διαχειριστεί καλύτερα, για την επιβίωσή της πρώτα, από ένστικτο και να πληρώσει όσο γίνεται λιγότερο κόστος ευθύνης, που προφανώς έχει και θα της χρεωθεί. Θέση μας λοιπόν είναι, πως τα τραγικά αυτά και ανείπωτα σε πόνο συμβάντα οφείλονται σε παθογένειες διαχρονικές του πολιτικοκοινωνικού μας συστήματος διαχρονικά. Τα ξέρουν οι κυβερνήσεις και οι αντιπολιτεύσεις και παίζουν στο πολιτικό παιχνίδι με πλήρη επίγνωση είτε παραδέχοντάς το είτε όχι.
Φίλες και φίλοι, η δημοκρατία μας έχει θεσμική αναπηρία. Ο πρώτος του πρώτου κόμματος στις εκλογές (ο πρωθυπουργός) τα παίρνει όλα, διορίζει στην ουσία δικαστές (πρόεδρο Αρείου Πάγου), κάθε Αρχή και εξουσία, μέχρι πρόεδρο δημοκρατίας. Λογικό είναι, ως άνθρωπος όταν του “κάτσει” τέτοια στραβή στην βάρδιά του, να θελήσει να γλιτώσει την εξουσία του συστήματός του, (εντελώς ανθρώπινο) διαχρονικά κι αυτό. Από την άλλη όμως, έχουμε τα αθώα θύματα πρώτα, τις οικογένειες τους δεύτερο, που θέλουν να μάθουν πώς και γιατί τους ήρθε αυτή η δυστυχία μέσα στην άβυσσο του χαμού των αγαπημένων τους. Δεν πιστεύουν τίποτα και κανέναν και απαιτούν να αποδοθεί δικαιοσύνη. Κι εδώ έρχεται η πολιτική σύγκρουση. Η κυβέρνηση μπαίνει σε υποψία ότι θέλει να φυλάξει τις ευθύνες της πετώντας την μπάλα στα λάθη και παραλείψεις των προηγούμενων ετών και πολιτικών. Η δε αντιπολίτευση (ανθρωπίνως κι αυτή) θέλει να επιτείνει τη φθορά της κυβέρνησης (είτε το ομολογεί είτε όχι). Εμείς τώρα θεατές, σε μια μικρή κοινωνία του πόνου από τη μια των συγγενών (μόνο αν μπούμε λίγο έστω στη θέση τους θα νιώσουμε το δράμα) τι μπορούμε να κάνουμε; Η θέση μας είναι μια. Ανεπιφύλακτα στην πλευρά των συγγενών, χωρίς ίχνος στείρας Αντιπολίτευσης, αλλά ούτε και Κυβερνητικής υποταγής.
Ας γίνουν οι τραγωδίες αυτές διδακτική ευλογία στην δημοκρατία μας, που χάνει την αξιοπιστία της προς χάριν των ακραίων εχθρών της. Να αποδοθεί δικαιοσύνη (όσο μπορεί) και τιμωρία στους υπεύθυνους πολιτικούς παίκτες της συγκυρίας (υπουργούς κ.τ.λ) αφού όταν παίρνεις εξουσία ξέρεις τα καλά και πρέπει να περιμένεις και τα κουκούτσια της. Ως Δήμος Ληξουρίου, πρέπει “αύριο” στο δημοτικό συμβούλιό μας να ταχθούμε με τη μικρή μας εξουσία, όχι εναντίον της Κυβέρνησης, αλλά υπέρ της απονομής δικαιοσύνης. Το οφείλουμε στα θύματα τα τωρινά, τα χθεσινά και όσα μπορεί (αν δεν αλλάξουμε ρότα) να μας συμβούν ξανά. Ο Δήμαρχος, πρέπει να προτείνει “το κλείσιμο των υπηρεσιών του δήμου μας” και να σταθεί στο κάλεσμα των συγγενών, εκείνων, που μπορεί εμείς όλοι να είμαστε στην θέση τους. Προφανώς δεν μπορούσε στα πλαίσια ενός μικρού άρθρου να αναπτυχθεί ένα τόσο μέγιστο και πολυπαραγοντικό στις αιτίες του θέμα. Ελπίζω να έδωσα μικρό στίγμα μας. Καλή σας ημέρα…

Βαγγέλης Θεοφιλάτος
Δημοτικός Σύμβουλος Ληξουρίου