Όποιος θέλει να κλείσει έναν αγροτικό δρόμο είναι πανεύκολο. Ο Δήμαρχος δεν μπορεί να κάνει τίποτα “λέει” ο καημένος. Ρωτά τις τεχνικές υπηρεσίες του:
-Καλέ μου μηχανικέ, αυτός είναι δρόμος αγροτικός;
-Δήμαρχε, του απαντά ο μηχανικός με αυστηρό ύφος, δεν έχουμε αρχείο αγροτικών δρόμων, δεν το ξέρετε;
-Ααααα δεν έχουμε αρχείο; Έκπληκτος ρωτά ο Δήμαρχος, θα το ξέχασα μηχανικέ μου. Και τι κάνουμε τώρα μηχανικέ μου;
-Τίποτα Δήμαρχε μου, τίποτα, άσε τους χωριάτες να σκοτώνονται.
-Καλά λες μηχανικέ μου, μ’ έχουν ζαλίσει αυτοί οι χωριάτες κι έρχονται κι άπλυτοι και κακοντυμένοι.
Μοιάζει αστεία η συζήτηση, αλλά δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Όντως αρχείο δεν υπάρχει φανταστικέ δήμαρχε, του φανταστικού αυτού διηγήματος. Υπάρχουν όμως αλήθειες σκληρές και αδιάψευστες. Πρώτη αλήθεια ότι χρέος σου είναι αδιαπραγμάτευτο, να υπερασπίζεσαι τη δημόσια σφαίρα των πραγμάτων που παρέλαβες, έναντι της ιδιωτικής επίθεσης έστω κι αν αυτή έχει δίκιο κάποιες φορές. Κοινώς ειπείν, παρέλαβες ανοιγμένο δρόμο σε αγροτική περιοχή χρόνια πολλά; Οφείλεις να τον παραδώσεις ανοιγμένο, εκτός και μόνο εκτός, αν τον χάσεις σε δικαστήριο. Δύναμη νομική έχεις και οικονομική κι όποιος ιδιώτης νομίζει πως του ανήκει δρόμος χρόνια ανοιγμένος και προβεί σε κλείσιμό του από μόνος του. Εσύ ως θεματοφύλακας της δημόσιας κληρονομιάς αφού επικοινωνήσεις για ειρηνική επίλυση με τον ιδιώτη πρώτα και ακούσεις με προσοχή τους λόγους που τον έκαναν να προβεί σε τέτοια ενέργεια, προσπαθείς να βρεις λύση για το κοινό συμφέρον και του ιδίου και του συνόλου. Αν τούτο είναι ανέφικτο, τον μηνύεις κι εκεί θα κριθεί η αλήθεια και εκεί, μόνο εκεί, χάνεται δρόμος χρόνια ανοιχτός. Και φυσικά αν έχεις, με σύντομη έρευνα, μαρτυρίες ατράνταχτες:
1) για τα πολλά χρόνια του ανοίγματος
2) τη δαπάνη από δημόσια έξοδα
3) την χρόνια αποδοχή ύπαρξης του από τους επίδοξους ιδιοκτήτες.
Και όλα αυτά, πάντα μα πάντα, με τη σύμφωνη γνώμη του Δημοτικού σου Συμβουλίου. Αφήστε δε, που με τόσα χρήματα που έχουν οι δήμαρχοι είναι σπουδαία δουλειά να δώσουν μία ή δύο απευθείας αναθέσεις, (αυτές τις αγαπημένες αναθέσεις) σε μελετητές μηχανικούς ιδιώτες όταν οι μηχανικοί του δήμου δεν προλαβαίνουν να καταγράψουν το υφιστάμενο αγροτικό δίκτυο; Μόνο έτσι θα δοθεί το σωστό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ένθεν κακείθεν και θα τελειώσει σε μεγάλο βαθμό η συχνότητα τέτοιων διενέξεων και προβλημάτων. “Η Παλλική αξίζει ψηλότερα”.
Σημείωση: Το παρόν διήγημα είναι εντελώς φανταστικό πόνημα και οι όποιες συνδέσεις με πράγματα εντελώς φανταστικές. Ή έτσι θα έπραττε ένας Δήμαρχος ΔΗ.ΣΥ.Π.ΠΑ.
Βαγγέλης Θεοφιλάτος
Δημοτικός Σύμβουλος Ληξουρίου
LEAVE A COMMENT