«Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν». Οι στίχοι αυτοί από το τραγούδι “Υδροχόος” του αείμνηστου μουσικοσυνθέτη Νίκου Παπάζογλου μου ήλθαν στο νου όταν ξαναδιάβασα την επιστολή της παραίτησής μου από την θέση του Δημάρχου το μακρινό 2008.
Μια επιστολή που ανέσυρε από το χρονοντούλαπο της ιστορίας ο αγαπητός μου φίλος Διονύσης Μήλλας και την παρέδωσε στο σημερινό αναγνωστικό κοινό. Θεωρώ υποχρέωση μου να κοινοποιήσω την σχετική ανάρτηση μαζί με έναν επίκαιρο σχολιασμό μέρες που είναι. Αγαπητέ μου Διονύση μπορεί να πέρασαν 13 χρόνια από τότε, μπορεί από τότε να άλλαξαν κυβερνήσεις, θεσμικοί μας εκπρόσωποι, μια νέα γενιά ανθρώπων στα νησιά μας και πολλά άλλα ακόμη. Τίποτα όμως από όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό για να σταματήσει τα βέβηλα χέρια αυτών που ενέχονται σε αυτές τις επαναλαμβανόμενες κακουργηματικές πράξεις. Και αυτό γιατί; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί δεν υπάρχει μια συντεταγμένη πολιτεία για να εφαρμόσει τους νόμους. Αυτοί που καίνε την περιοχή μας ξέρουν πολύ καλά πως το κράτος αυτό είναι εντελώς ανίκανο για να τους συλλάβει. Ξέρουν επίσης πως δεν θα πάθουν τίποτα γιατί η κοινωνία μας έχει εθιστεί από τις επαναλαμβανόμενες αυτές άνομες πράξεις και τις θεωρεί τρόπο τινά ως μια “ιδιότυπη κανονικότητα” του καλοκαιριού.
Παραδομένη όπως είναι και ύποπτα ένοχη για την διαχρονική της ανοχή στους γνωστούς – άγνωστους αρκείται δια των θεσμικών της εκπροσώπων να ευχαριστούν (και πολύ σωστά) αυτούς που συνέβαλαν για την κατάσβεση των πυρκαγιών αλλά σπάνια έως καθόλου να ζητά επιτακτικά την τιμωρία των ενόχων. Θα μπορούσα να σου γράψω πολλά, αλλά ξέρω πως αυτά δεν θα είναι αρεστά ιδιαίτερα τώρα που θα ακολουθήσει η περίοδος της καταγραφής των ζημιών (υπαρκτών και ανύπαρκτων). Το κύριο μέλημά μας από τούδε και στο εξής θα είναι η καταγραφή μας στον σχετικό κατάλογο για την είσπραξη των αποζημιώσεων και λιγότερο έως καθόλου για την σύλληψη και την τιμωρία των ενόχων. Με άλλα λόγια περιμένοντας μέχρι την επόμενη πυρκαγιά «των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν».
Μάκης Μεταξάς
LEAVE A COMMENT