Σαν βασιλιάς σε αρχαία τραγωδία…

Έτσι έστεκε ο Γεράσιμος πάνω από το μνήμα του πρωτότοκου γιού του, σαν βασιλιάς σε αρχαία τραγωδία και ως χορός, εγγύς, άνθρωποι μαυροφορεμένοι, άνθρωποι που αγάπησαν τον Κυριάκο.
Ένας χορός βουβός, πενθούντες όλοι, με θλιμμένο βλέμμα, στραμμένο προς το βασιλιά και ο βασιλιάς πληγωμένος να βάλλει κατά του Κράτους, του Κράτους που τρώει τα ίδια του τα παιδιά και με περήφανη οργή ο πατέρας αυτός να περιστρέφει όλη του τη σκέψη, σε λέξεις, που πια σπανίζουν: ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ… Η δε κάθαρση σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία θα επέλθει – όπως και στις αρχαίες τραγωδίες – μόνον όταν λογοδοτήσουν οι υπαίτιοι για τον άδικο και πρόωρο χαμό του νεαρού Κυριάκου, που “έφυγε” αφήνοντας στο πέρασμά του μόνο ΦΩΣ εντιμότητας, αξιοπρέπειας, καλοσύνης…

Γ. Θ.