Στη Ντιάνα: «Για έμπνευση τι βγαίνει να μιλάει; Ποτέ δεν θα βρεις όσο διστάζεις»- Goethe (Φάουστ). Δεν είναι καιρός που η Ντιάνα αποχαιρέτησε τον εκ μητρός Κεφαλλήνα ζωγράφο Σαράντη Καραβούζη με ένα κείμενό της. Είχε έγνοια αν έλαβα το φάκελο και όλο με έπαιρνε τηλέφωνο.
Τότε ήταν η πρώτη φορά που μου είπε: «Είμαι κοντά στο δρόμο του και γρήγορα θα τον συναντήσω». Η δεύτερη φορά που μου επανέλαβε την απαισιόδοξη σκέψη–και όχι φόβο- της ήταν στα φετινά της εγκαίνια στα αγαπημένα της Βιλλατώρια. «Είναι τα τελευταία μου αυτά». Και όταν την είδα στο νοσοκομείο στο Ληξούρι, με τη συγκράτησα τα δάκρυά μου μπροστά της. Είδα την πτώση ενός ανθρώπου που δεν αγάπησε ποτέ τα δάκρυα, ούτε τις μελανές συζητήσεις, ούτε τις δυσοίωνες σκέψεις. Αγαπούσε το φως, τη χαρά, την ελπίδα, τη φρεσκάδα, τη ζωή και δεν έχει ευκαιρία να μου το τονίζει. Άλλωστε όλο το έργο της, σε όλη την πορεία της ζωής της, από τα νεανικά της χρόνια μέχρι τα έργα του 2011, ήταν μόνον ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΦΩΣ. Υμνολόγησε σταθερά και αδιάκοπα, όσο ελάχιστοι καλλιτέχνες, ΤΟ ΦΩΣ που λάτρεψε όσο τίποτε, ΤΟ ΦΩΣ που θα συνοδεύει στο ανέβασμα στις Πύλες. Στο νοσοκομείο με συγκλόνισε. «Κοίτα με. Με αυτά τα χέρια έγραψα. Με αυτά τα χέρια ζωγράφισα. Κοίτα τα. Μου αξίζει αυτός ο θάνατος; Υποσχέσου μου πως θα προσευχηθείς για μένα να φύγω αξιοπρεπώς». Της το υποσχέθηκα. Είπαμε κι άλλα. Δικά μας. Μου ζήτησε να της δώσω νερό με τη σύριγγα. «Να με θυμάσαι» μου ζήτησε. Αποχαιρετιστήκαμε ως οφείλαμε. Της φίλησα το χέρι. Το δεξί. Που έγραφε και ζωγράφιζε. Κι έφυγα.
Έκλαψα μετά. Πολύ…
Είχα την ευγενή τύχη να δω όλες τις εκθέσεις της και να παρουσιάσω τρεις φορές το έργο της. Και το εικαστικό. Και το συγγραφικό. Όχι τυπικά, γιατί μου το ζητούσε ή γιατί «έτσι έπρεπε». Αλλά γιατί το πίστευα και το πιστεύω. Είχα την αγαθή τύχη να συνομιλήσω μαζί της ώρες ατελείωτες και αρκετά χρόνια. Πότε διά ζώσης, πότε με το τηλέφωνο. Εντρύφησα στα λευκώματά της, μου εξομολογήθηκε αιτίες δημιουργίας έργων της. Μου μίλησε για την αγάπη της για την Κεφαλονιά, για το Ναύπλιο. Με ξενάγησε στο εργαστήρι της στη Νέα Σμύρνη. Και κάθε φορά είχε έναν καλό λόγο να μου πει, μια σοφή συμβουλή να μου δώσει για τη συνέχιση της διαδρομής όταν με έβλεπε πως λυγούσα. Έλειψα εκτός Κεφαλονιάς αρκετές μέρες. Και τώρα που γύρισα με περίμενε το αγγελτήριο του φευγιού της. Ίσως οι προσευχές της, ίσως οι προσευχές όσων την αγάπησαν… Αντίο φίλη καλή και αγαπημένη. Αντίο γνήσιο γέννημα της Κεφαλονιάς. Αντίο μαχητή του φωτός. Τον ασώματο κόσμο σου γέμισέ τον με ΔΥΝΑΜΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΦΩΣ και ΧΡΩΜΑΤΑ, ΦΡΕΣΚΑΔΑ και ΖΩΝΤΑΝΙΑ όπως εσύ ξέρεις καλά.
Ευρυδίκη Λειβαδά
LEAVE A COMMENT