Έχουμε τονίσει εδώ και πολλά χρόνια πριν ότι στην πολιτική ποτέ μην λες ποτέ και μην βάζεις το χέρι σου στη φωτιά για κανέναν. Όπως είπε και ο Ηράκλειτος «τα πάντα ρει» και «αρχή των όντων είναι η φωτιά» φράσεις που ταιριάζουν απόλυτα στη σημερινή πολιτική ζωή μας.
Ένας από τους πιο λαϊκούς και ένθερμους υποστηρικτές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με πολλά χρόνια στην πλάτη στα κοινά του τόπου μας, ο Διονύσης Αραβαντινός, μοιάζει να κάνει την δική του πολιτική επανάσταση, την δεύτερη μέσα σε επτά χρόνια. Οι περισσότεροι από εμάς που ασχολούμαστε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση (εκλεγμένοι ή παρατηρητές) ακόμη ηχεί στα αυτιά μας η φράση: «Ο Θεόφιλος Μιχαλάτος είναι η Σαλώμη του Αλέξανδρου Παρίση», φράση που επανέλαβε τουλάχιστον πέντε φορές στα Δημοτικά Συμβούλια του Δήμου Κεφαλονιάς ο Διονύσης Αραβαντινός την διετία 2011-2012. Ο εκλεγμένος τότε με την παράταξη του Μάρκου Κοτσιλίνη δεν έβλεπε με καλό μάτι τη συνεργασία του τότε Δημάρχου, Αλέξανδρου Παρίση με τον τότε επικεφαλή της ελάσσονος αντιπολίτευσης, Θεόφιλο Μιχαλάτο. Όταν όμως το 2013 ο νυν Δήμαρχος Αργοστολίου έκοψε τον ομφάλιο λώρο με τον γερο-Γνήσιο, ο κ. Αραβαντινός αποφάσισε να ακολουθήσει τον κ. Μιχαλάτο στην εκλογική μάχη του 2014. Ο Παρίσης βγήκε και πάλι νικητής και ακολούθησε μια πενταετία ισχυρής αντιπολίτευσης.
Ουσιαστικά για πέντε χρόνια ο Διονύσης Αραβαντινός ήταν η φωνή της παράταξης Μιχαλάτου, που έσπερνε τον… πανικό στην Δημοτική Αρχή Παρίση, με τις μάχες του κόντρα στον Διονύση Λυκούδη, Νίκο Ανουσάκη και άλλους να είναι επικές. Τα χρόνια πέρασαν και οι εκλογές του 2019 ήταν προ των πυλών. Ωστόσο, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε διαφορετική άποψη και έσπασε την Κεφαλονιά στα τρία. Ο νεοσύστατος Δήμος Ληξουρίου έψαχνε τον νέο του Δήμαρχο και ο Διονύσης Αραβαντινός ηγήθηκε μιας εκ των τεσσάρων παρατάξεων που τον διεκδικούσαν. Έφτασε στην πηγή, αλλά νερό δεν ήπιε, αφού το σύστημα της «Ισχυρής Κεφαλονιάς» δούλεψε υπέρ του Γιώργου Κατσιβέλη νικώντας το σύστημα του Θεόφιλου Μιχαλάτου, που δούλεψε (;) για την παράταξη του Αραβαντινού. Οι εκλογές χάθηκαν για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης και ο αγαπητός Διονύσης μέσα σε διάστημα ελάχιστων μηνών είχε μείνει μόνος στην παράταξή του αφού Μαρούλης, Γαλάτης, Μοσχόπουλος και εσχάτως Πρεντάνος άνοιγαν πόρτες αλλού.
Στον Δήμο Ληξουρίου η μείζωνα αντιπολίτευση ουσιαστικά δεν υπήρχε, την δουλειά της οποίας είχαν επωμιστεί η παράταξη του Βασίλη Ρουχωτά και κατά περίπτωση η Λαϊκή Συσπείρωση. Ο Διονύσης Αραβαντινός ήταν χαμένος στην… μετάφραση, βλέποντας τους συμβούλους του (εκλεκτούς και εξαρτημένους εργασιακά του Θεόφιλου Μιχαλάτου) να έχουν την ροπή να ψηφίζουν στα συμβούλια υπέρ των προτάσεων της Δημοτικής Αρχής Κατσιβέλη. Το ποτήρι ήταν πικρό, αλλά το έπινε μέχρι την τελευταία σταγόνα. Έτσι φτάσαμε στο χθες και την ψήφιση ή όχι του Αναπτυξιακού Οργανισμού, ο οποίος είχε συμφωνηθεί παρασκηνιακά από τους κ.κ. Κατσιβέλη και Μιχαλάτο. Ο Διονύσης Αραβαντινός ψήφισε κατά και μαζί με την αρνητική ψήφο του Αλέξη Μοσχονά (θα ασχοληθούμε αργότερα με αυτό) το Δ.Σ. Ληξουρίου καταψήφισε την πρόταση Κατσιβέλη, που ουσιαστικά ήταν πρόταση Μιχαλάτου. Δεν ξέρω αν είναι μαγκιά ή ανοησία η πράξη αυτή του κ. Αραβαντινού, αλλά μπήκαν σε ακόμη πιο θολό τοπίο οι σχέσεις του με τον επί επτά χρόνια πολιτικό του μέντορα, Θεόφιλο Μιχαλάτο. Το επόμενο διάστημα θα δείξει…
Ρεπορτάζ Ξενοφώντας Ευαγγελάτος
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ
LEAVE A COMMENT