Για να αντιληφθεί κανείς τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας, ιδιαίτερα από πέρυσι το καλοκαίρι, έως και σήμερα με το νόμο Χατζηδάκη, και με το σκάνδαλο των δασικών χαρτών και με το μπαράζ των εμπρησμών κατ´εμέ, πρέπει να ανατρέξει δέκα χρόνια πίσω.
Πριν δέκα χρόνια λοιπόν, Ιούλιο του 2011 ψηφίζονταν το Μεσοπρόθεσμο, ή Μνημόνιο 2 -3 δε θυμάμαι, ή νόμος 3986/2011. Ανάμεσα σε αυτά που όριζε ήταν σύμφωνα με το άρθρο 19, ότι κατα παρέκκλιση συγκεκριμένων διατάξεων του Αστικού Κώδικα επιτρεπόταν η «σύσταση δικαιώματος επιφάνειας επι δημοσίων κτημάτων».
Επίσης πριν 10 χρόνια η νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας ήταν εισηγήτρια της υπ.αριθμ.2499/2012 απόφασης του ΣτΕ. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή κρίθηκε ότι μολονότι δεν επιτρέπεται Συνταγματικά η χωροθέτηση και λειτουργία αιολικών πάρκων σε αναδασωτέα έκταση, εντούτοις «επιτρέπεται» διότι αποκλείεται….ο συνταγματικός νομοθέτης να επιθυμούσε την απαγόρευση τους.
Τέλος το σκάνδαλο των δασικών χαρτών. Οι δασικοί χάρτες δεν έχουν λάθη. Δεν αναρτήθηκαν έτσι τυχαία. Οι δε βουλευτές οι οποίοι πανηγύρισαν ότι έλυσαν το ιδιοκτησιακό ζήτημα στις περιοχές του άρθρου 62 του ν.998/1979, είμαι σίγουρος ότι δεν έχουν ιδέα τελικά τι συνέπειες θα έχει αυτή τους η «επίλυση».
Υπάρχει ολοφάνερα προγραμματισμός για έναν κοινωνικό μετασχηματισμό μέσω της εναλλαγής στο ιδιοκτησιακό καθεστώς και τις χρήσεις γης.
Μετά το φιάσκο της υπουργίας Χατζηδάκη, μου είναι ολοφάνερο πλέον ότι το «τιμόνι» το κρατά κάποιος με γνώσεις γενικώς και ειδικώς της περιόδου του Πρώτου Μνημονίου. Νομίζω καταλαβαινόμαστε.
Θα επανέλθω.
Αντώνης Κατσιγιάννης
LEAVE A COMMENT