Μουντιάλ 2018 Archives - Εφημερίδα Κεφαλονιά

Αντίο στο Μουντιάλ του 2018 με έναν επίλογο

Efimeridakefalonia — Fri, 20 Jul 2018 10:30:14 +0000

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος ψυχολόγος από αυτούς που μελετούν την παιδική ηλικία που να έχει ασχοληθεί με το πόσο το Παγκόσμιο Κύπελλο επηρεάζει την διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών, ειδικά των αγοριών.
Δεν ξέρω καν αν οι παιδοψυχολόγοι έχουν καταλάβει πώς και πόσο το πρώτο Μουντιάλ, που κάποιο αγοράκι θα παρακολουθήσει, μετρά στη διαμόρφωση του μελλοντικού ψυχισμού του, πιθανότατα οι ψυχολόγοι ασχολούνται με πράγματα σημαντικότερα. Αυτό που με βεβαιότητα μπορώ να σας πω με βάση τις δικές μου εμπειρικές παρατηρήσεις είναι ότι το πρώτο Μουντιάλ, που ένας πιτσιρικάς παρακολουθεί, είναι κάτι σαν τον πρώτο του έρωτα, την πρώτη του μέρα στο σχολείο και την πρώτη του μεγάλη πίκρα και ίσως κι ακόμα σημαντικότερο. Δεν τον σημαδεύει απλά, αλλά πολύ περισσότερο βάζει τις αόρατες βάσεις πάνω στις οποίες διαμορφώνεται η ίδια η μελλοντική του κοσμοθεωρία. Η αντίληψή του για τη ζωή και τους κανόνες της. Μου γεννήθηκε αυτή η βεβαιότητα τέσσερα χρόνια πριν στη Βραζιλία. Μετά την ήττα της σελεσάο από τους Γερμανούς περίμενα στο τέλος του ματς να δω τι θα πουν στην τηλεόραση, αν θα τα βάλουν με τον προπονητή, τους παίκτες, το σύμπαν. Εμφανίστηκε σε μια δύσκολη βραδιά πρώτος ο Ρονάλντο και είπε κάτι σπουδαίο. «Ζητάω συγνώμη στο όνομα των Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών από τους γονείς όλων των παιδιών η ψυχή των οποίων τραυματίστηκε απόψε, καθώς έβλεπαν αυτό το παιγνίδι. Μεγαλώνουμε μια για πάντα τραυματισμένη γενιά», είπε. Θα θυμάμαι πάντα αυτή την αλήθεια της απλής δήλωσής του.

Οι μάγοι Βραζιλιάνοι και η σπάνια φυλή των Αργεντινών
Ένα παιδί θυμάται για πάντα το πρώτο Μουντιάλ που βλέπει. Η ηλικία στην οποία αυτό συμβαίνει μικρή σημασία έχει. Το πρώτο Μουντιάλ, που ένα πιτσιρίκι θυμάται, είναι αυτό που το πιτσιρίκι καταλαβαίνει. Πρέπει απλά να βρίσκεται σε μια ηλικία που να κατανοεί τη δυσκολία, αλλά και την δύναμη του ποδοσφαίρου, τη σημασία της νίκης, την επιτυχία ή την αποτυχία. Και μετά όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους. Κάθε παιδί διαμορφώνει ένα ποδοσφαιρικό γούστο με βάση την ομάδα ή τον παίκτη που σε ένα Μουντιάλ το έχει ενθουσιάσει, αλλά αυτό είναι μάλλον το λιγότερο. Μπορεί απλά να ακούει τον μπαμπά του να επαινεί τη Βραζιλία για να πιστεύει για πάντα ότι οι Βραζιλιάνοι είναι μάγοι ή μπορεί να ακούει σχολιαστές να μιλάνε με θαυμασμό για τον Μαραντόνα ή τον Μέσι για να θεωρεί ότι στην Αργεντινή υπάρχει μια σπάνια φυλή από την οποία βγαίνουν οι καλύτεροι του κόσμου. Όμως η ποδοσφαιρική αισθητική, όπως γενικότερα η αισθητική, με τον καιρό μεταβάλλεται, επηρεάζεται από μόδες, μπορεί και ν’ αλλάξει. Αυτό που δύσκολα αλλάζει είναι οι αντιλήψεις για το ποδόσφαιρο (και τη ζωή…) που στην παιδική ψυχή διαμορφώνονται. Μην νομίζετε ότι υπερβάλω.

Ακόμα και η ιδιοφυΐα έχει ανάγκη την μπαμπεσιά
Οι σημερινοί πενηντάρηδες θυμούνται καλά τα Μουντιάλ του 1978 και του 1982. Και στα δυο το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι το καλό ποδόσφαιρο (και το καλό γενικότερα…) δεν δικαιώνεται. Οι Ολλανδοί έχασαν το τρόπαιο το 1978 παρά την επιστημονική τους προσέγγιση στο ποδόσφαιρο, ενώ οι ωραίοι Βραζιλιάνοι αποκλείστηκαν νωρίς το 1982, αφήνοντας την εντύπωση ότι η ομορφιά είναι λιγότερο σημαντική από την πονηριά και την δύναμη της θέλησης. Εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο έμαθαν να είναι δύσπιστα απέναντι το όμορφο, αλλά και απέναντι στην ίδια την εξέλιξη και μεγάλωσαν με την βεβαιότητα ότι η επιτυχία έχει να κάνει κυρίως με την επιβολή της δύναμης. Ο κόσμος που αυτά τα παιδιά έφτιαξαν δεν άφηνε πολλά περιθώρια στην μαγεία της Τέχνης. Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα για τα παιδιά που είδαν το 1986 τον Μαραντόνα να σκοράρει με το χέρι και να επιβραβεύεται. Το τελικό τους συμπέρασμα ήταν ότι ακόμα και η ιδιοφυΐα έχει ανάγκη την μπαμπεσιά. Έμπλεξαν επίσης με έννοιες όπως η τιμωρία, η επανάσταση, η εξέγερση δίνοντας σε αυτές ένα περιεχόμενο που συναντάς στα κόμικς. Ο Μαραντόνα ήταν ένας ήρωας κόμικς που μεγαλουργούσε στην κανονική ζωή, έκτοτε οι σημερινοί σαραντάρηδες δυσκολεύονται να καταλάβουν τα όρια της πραγματικότητας από αυτά της όποιας προσωπικής τους αυταπάτης.

Ακόμα και οι Νοτιοκορεάτες μπορεί να κερδίσουν τους Γερμανούς
Έχει όμως κι άλλα οδυνηρότερα. Το 2006 δόθηκαν μελοδραματικοί τόνοι στην περίφημη κουτουλιά του Ζινεντίν Ζιντάν, μια βίαιη πράξη καθαγιάστηκε στα παιδικά μάτια, όχι τυχαία όσοι μεγάλωσαν με τις θύμησες του Μουντιάλ εκείνου (και είναι σήμερα γύρω στα 30) θεωρούν τη βία λογικό επακόλουθο κάθε διαφοράς. Τι θέλω να πω; Ότι ως γονείς πρέπει να είσαστε ευτυχισμένοι και ανακουφισμένοι αν τα παιδιά σας είδαν για πρώτη φορά Μουντιάλ φέτος. Η πρώτη επαφή τους με το πραγματικό ποδόσφαιρο (και την αληθινή ζωή) έχει αφήσει ευχάριστα μαθήματα. Το VAR λειτούργησε στα παιδικά μάτια ως απόδειξη ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει τον κόσμο δικαιότερο και δεν θα την αντιμετωπίζουν στο μέλλον φοβικά. Οι αποτυχίες του Μέσι και του Ρονάλντο, δηλαδή δυο τεράστιων σούπερσταρ, δεν είχαν να κάνουν με τη δύναμη και τις διαβολιές των αντιπάλων, αλλά αποκλειστικά με τις δικές τους αδυναμίες. Τα παιδιά είναι καλό να καταλαβαίνουν πως κανείς δεν σου χαρίζει τίποτα, αν δεν προσπαθείς, όσο χαρισματικός και σπουδαίος κι αν είσαι. Οι εκπλήξεις, που αυτή τη φορά ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης προόδου των μικρότερων, θα βοηθήσουν ώστε να γίνει κατανοητό ότι κανένα όνειρο δεν απαγορεύεται, ακόμα και οι Νοτιοκορεάτες μπορεί να κερδίσουν τους Γερμανούς. Η ανάδειξη κάποιων χαρισματικών πιτσιρικάδων σε πρωταγωνιστές, όπως ο Κίλιαν Εμ Παπέ π.χ είναι για τα παιδιά μια ευκαιρία για να πιστέψουν ότι ο νεανικός ενθουσιασμός είναι όπλο και χάρισμα κι όχι μια αδυναμία που κάποιος πρέπει να δαμάσει.

Ο Όσκαρ Ουάσιγκτον Ταμπάρες και οι… Γιαπωνέζοι
Εμείς που το 1982 είχαμε δει τον εικοσιδυάχρονο Μαραντόνα να αποβάλλεται στο ματς με τη Βραζιλία κάτι τέτοια ακούγαμε και τα πιστέψαμε. Είδαν επίσης φέτος τα παιδιά ότι κατάρες δεν υπάρχουν. Ακόμα και η Αγγλία μπορεί να προκριθεί στην διαδικασία των πέναλτι, αρκετά με τη μοιρολατρία με την οποία μεγάλωσαν γενιές και γενιές. Τα παιδιά που είδαν για πρώτη φορά μουντιάλ φέτος θα θυμούνται για πάντα τον προπονητή της Ουρουγουάης, Όσκαρ Ουάσιγκτον Ταμπάρες να στηρίζεται στο μπαστούνι του και να κάνει τη δουλειά του, αυτό κι αν ήταν μάθημα ζωής. Αν μάλιστα ήταν και παιδιά πωρωμένα με τη διοργάνωση θα είδαν και θα χάρηκαν τους Γιαπωνέζους, που καθάριζαν το γήπεδο μαζεύοντας τα σκουπίδια τους, αφού προηγουμένως είχαν χειροκροτήσει την ομάδα τους κι ας έχασε από τους Βέλγους στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Τα παιδιά που είδαν το εφετινό Μουντιάλ θα κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Καμία από τις δικές μας προσπάθειες να καταστρέψουμε όσα έμαθαν τον τελευταίο μήνα δεν θα πιάσει τόπο. Όταν εμείς νοσταλγούμε τους παιδικούς μας ήρωες, αυτά θα μας ρωτούν απλά γιατί δεν γίναμε Γιαπωνέζοι…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Αντίο στο Μουντιάλ του 2018 με έναν επίλογο appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Ήταν τελικά το καλύτερο Μουντιάλ;

Efimeridakefalonia — Wed, 18 Jul 2018 09:40:14 +0000

Ήταν τελικά το καλύτερο Μουντιάλ αυτό που είδαμε στη Ρωσία, όπως είπε ο Τζιάνι Ινφαντίνο; Δύσκολο να το πεις. Τα καλύτερα Μουντιάλ είναι αυτά που είδαμε μικροί. Μας γεμίσανε μνήμες και μας κάνανε ποδοσφαιρόφιλους. Έχουμε να θυμόμαστε από αυτά χαρές και δάκρια.
Όταν μεγαλώνουμε παρακολουθούμε τα Παγκόσμιο Κύπελλα με το ενδιαφέρον του ανθρώπου που νομίζει πως γνωρίζει τι τον περιμένει, όταν είσαι μικρός δεν ξέρεις τίποτα. Δεν μπορώ να πω αν το Μουντιάλ ήταν το καλύτερο, αλλά ήταν σίγουρα ψυχοθεραπευτικό για όλους μας. Ήρθε στην κατάλληλη στιγμή.

Είδαμε και τι δεν είδαμε…
Έχει ένα καλό το Μουντιάλ. Καθώς οι μέρες περνούν, η ένταση ανεβαίνει. Επειδή κρατά λίγο, (κάτι περισσότερο από ένα μήνα), όλα γίνονται πολύ γρήγορα, το ενδιαφέρον ανεβαίνει σαν πυρετός. Στην αρχή βομβαρδίζεσαι από ματς, στο τέλος τα περιμένεις. Μόλις κάτι σπουδαίο συμβεί, πριν καλά καλά προλάβεις να το χαρείς, κάτι καινούργιο προκύπτει. Είναι σαν σήριαλ με πολλά επεισόδια και φυσικά είναι γεμάτο χαρακτήρες. Φέτος είδαμε κυρίως δράματα και μάλλον αυτά θα θυμόμαστε. Είδαμε μια νέα ήττα του Λίο Μέσι στην προσπάθειά του να ξεπεράσει στην κούρσα των εντυπώσεων των Ντιέγκο Μαραντόνα, αυτόν που έδωσε στην Αργεντινή κάποτε το Κύπελλο κι όχι τον κλόουν που για να γυρίσει ένα ακόμα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του έδινε φέτος παραστάσεις στις εξέδρες των ρωσικών γηπέδων. Είδαμε την σκληρή Γερμανία να λυγίζει από το βάρος της υπεράσπισης του τίτλου που κέρδισε στη Βραζιλία και να αποκλείεται για πρώτη φορά σε φάση ομίλων χάνοντας μάλιστα από τη Νότιο Κορέα. Είδαμε τις περιορισμένες εμφανίσεις του Κριστιάνο Ρονάλντο, που πέρασε από τη Ρωσία μόνο για να μας θυμίσει πως το δικό του σόου το δίνει το χειμώνα (του χρόνου με τη φανέλα της Γιουβέντους). Είδαμε τους Ισπανούς να απολύουν τον προπονητή τους πριν η διοργάνωση αρχίσει και στη συνέχεια να αποκλείονται από τους γηπεδούχους Ρώσους, κόντρα στα προγνωστικά και στην ποδοσφαιρική λογική. Είδαμε το απόλυτο χαρακίρι των Γιαπωνέζων που έχασαν από τους Βέλγους ένα ματς στο οποίο προηγήθηκαν με 2-0. Είδαμε τους Βραζιλιάνους να πληρώνουν την νευρικότητα του Νεϊμάρ, αλλά και την αστοχία τους στο ματς με τους Βέλγους. Είδαμε τους Άγγλους να παθιάζονται με την νεανική τους ομάδα, να τραγουδάνε για ένα Κύπελλο που θα γυρνούσε σπίτι και να κλείνουν τελικά τη διοργάνωση άδοξα. Είδαμε τους Βέλγους να πέφτουν θύματα του γαλλικού κατενάτσιο και να θυμώνουν, ξεχνώντας ότι με τη Βραζιλία κάμποση άγια άμυνα έπαιξαν κι αυτοί. Είδαμε τους Κροάτες, υπό την ηγεσία του Μόντριτς, να μάχονται μέχρι τέλους, να μην κερδίζουν το Μουντιάλ, αλλά και να μην χάνουν. Μόνο θαυμασμό και σεβασμό κέρδισαν. Είδαμε επίσης τον υπέροχο Όσκαρ Ουάσιγκτον Ταμπάρες, στηριγμένο στο μπαστούνι του, να δίνει πραγματικά μαθήματα ζωής.

Μια αίσθηση δικαιοσύνης
Ενώ οι Γάλλοι πανηγύριζαν δίκαια το Μουντιάλ, το οποίο κέρδισαν με μια ομάδα γεμάτη από Αντετοκούνμπο, δηλαδή από παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στη Γαλλία, όλοι θυμόμασταν τα προγνωστικά μας, τις εκπλήξεις που έγιναν, την εξέλιξη της ιστορίας που ελάχιστοι είχαμε καταφέρει να προβλέψουμε, νομίζω σχεδόν κανείς. Το ωραίο ήταν αυτή τη φορά πως σε όλες τις ιστορίες αποτυχιών, ο χαμένος τα ήθελε και τα έπαθε. Η για πρώτη φορά χρησιμοποίηση του VAR σε Παγκόσμιο Κύπελλο έκανε τα πάντα πιο καθαρά. Η τεχνολογία είναι σαν να έκανε δικαιότερους τους κανονισμούς και αρκετά προσεχτικότερους τους διαιτητές. Ξαφνικά το ποδόσφαιρο, το σπορ στο οποίο το διαιτητικό λάθος έγραφε κάποτε ιστορία, έπαψε να είναι καθρέφτης της ζωής, όπως έλεγαν πάντα οι μπαγαπόντηδες. Η πονηριά έπαψε να επιβραβεύεται ίσως για αυτό ακόμα και οι μικροί έχουν ελπίδες για θαύματα. Οι Νοτιοκορεάτες π.χ χωρίς τη καταλυτική παρέμβαση του VAR την Γερμανία δεν θα την είχαν κερδίσει ποτέ. Αυτή η αίσθηση δικαιοσύνης ήταν κατά κάποιο τρόπο το αληθινά καινούργιο σε σχέση με τα προηγούμενα Μουντιάλ. Που για μένα ήταν και θα είναι όλα ωραία διότι ανανεώνουν τους όρκους της αγάπης μας με το ποδόσφαιρο, φέρνουν πάντα ωραίες ιστορίες, γίνονται αφορμές για ατελείωτες συζητήσεις, προσωπικά όλα αυτά μου αρκούν.

Και στο Κατάρ θα είναι ωραία
Σε τέσσερα χρόνια στο Κατάρ το Παγκόσμιο Κύπελλο θα γίνει χειμώνα. Μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία πως και το επόμενο θα είναι συναρπαστικό. Όχι δεν θα είναι σαν το Μουντιάλ του 1978 ή το Μουντιάλ του 1982 ή το Μουντιάλ του 1986 ή σαν όποιο άλλο είδατε μικροί. Σίγουρα δεν θα έχει ούτε Μαραντόνα, ούτε Πλατινί, ούτε Ρουμενίγκε, ούτε Φαλκάο, Σώκρατες και Ζίκο, ούτε καν ένα Ρομπέρτο Μπάτζιο για να χάσει ένα πέναλτι. Αλλά θα είναι το πρώτο που θα γίνει με τους παίκτες σε φουλ φόρμα και θα δούμε σε αυτό παιγνίδια πραγματικά, στα οποία η κόπωση δεν θα φρενάρει κανένα. Δεν θα υπάρχουν ούτε καν αεροπορικά ταξίδια που πάντα κουράζουν, αφού στο Κατάρ όλα τα γήπεδα θα είναι σε απόσταση σαράντα χιλιομέτρων! Θα είναι πάλι παρόντες οι εφετινοί ήρωες που με τις περιπέτειές τους μας απασχόλησαν; Μάλλον ναι. Και σίγουρα θα χουν προκύψει κι άλλοι, αφού το ποδόσφαιρό μας έχει πάντα ανάγκη από ανανέωση. Ας ελπίσουμε να είναι και η Εθνική μας, η οποία αυτή τη φορά μου έλειψε πολύ. Αν υπήρχε, θα είχαμε ακόμα πιο πολλές αγωνίες, ακόμα πιο πολλά θέματα για συζήτηση, ακόμα πιο μεγάλο ενδιαφέρον για τη διοργάνωση. Βέβαια και χωρίς αυτή αυτό δεν έλειψε, 75% τηλεθέαση έκανε ο τελικός, ας μην το ξεχνάμε.

Περάσαμε ωραία πάντως
Το σημείωμα αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο ο επίλογος σε μια σειρά από κείμενα που έγραψα προσπαθώντας να γίνουμε μια μεγάλη παρέα που παρακολούθησε αυτή την υπέροχη διοργάνωση, την οποία κι εγώ μετά από πολλά χρόνια απόλαυσα περισσότερο σαν ποδοσφαιρόφιλος τηλεθεατής, παρά σαν αθλητικογράφος. Μου κάνατε ωραία παρέα, ελπίζω κι εσείς να περάσατε καλά. Από τις 15 Ιουνίου έγραφα κάθε μέρα για το μεγάλο αυτό γεγονός. Μόνο ο Φέντερερ κι ο Τζόκοβιτς μου απέσπασαν την προσοχή από τα γήπεδα της Ρωσίας. Όλο αυτό το μήνα υπήρχαν πολλά για τα οποία θα μπορούσα να γράψω και για τον Μπλατ και για τον Παπαπέτρου και για τις μεταγραφές στο ποδόσφαιρο και για τον Ρονάλντο που πήγε στη Γιούβε και για άλλα πολλά που αφήσαμε κομμάτι πίσω θα τα πούμε προσεχώς. Η επικαιρότητα του Μουντιάλ ήταν για μένα περισσότερο γοητευτική. Το σημερινό σημείωμα ήταν ο τρόπος μου να πω ένα αμήχανο αντίο σε μια διοργάνωση που μας ξαναέκανε λίγο παιδιά. Ήταν τελικά το Μουντιάλ της Ρωσίας το ωραιότερο; Δεν ξέρω. Αλλά ένα μήνα μια χαρά περάσαμε, για αυτό είμαι σίγουρος…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Ήταν τελικά το καλύτερο Μουντιάλ; appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Στους Γάλλους τα μπράβο, στην Κροατία τα χειροκροτήματα

Efimeridakefalonia — Mon, 16 Jul 2018 14:59:01 +0000

Ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό όταν το ματς μεταξύ της Γαλλίας και της Κροατίας τελείωσε. Ο τελικός της Κυριακής ήταν σαν περίληψη προηγουμένων όλου του Παγκοσμίου Κυπέλλου, σαν οι δυο ομάδες να ήθελαν να μας δείξουν σε ενενήντα λεπτά όλα όσα είδαμε σε ένα μήνα.
Είχε πολλά γκολ γιατί στο Μουντιάλ αυτό είχαμε πολλά γκολ. Είχε ένα δραματικό πρώτο ημίχρονο χάρη στη γενναιοψυχία και το πάθος της Κροατίας που θαυμάσαμε σε όλο το τουρνουά. Είδαμε στο δεύτερο ημίχρονο το ταλέντο κάποιων μονάδων της Γαλλίας, όπως του Πογκμπά και του Εμ Παπέ, ταλέντο που πριν αρχίσει η διοργάνωση γνωρίζαμε ότι θα είναι ο λόγος που θα πάνε μακριά. Είδαμε λάθη από τερματοφύλακες (ειδικά αυτό του Λορίς υπήρξε απίστευτο) διότι λάθη από τερματοφύλακες είδαμε πολλά στο μουντιάλ. Είδαμε τους τέσσερις της Κροατίας (τον Μάτζουκιτς, τον Πέρισιτς, τον Μόντριτς και τον Ράκιτιτς) πρωταγωνιστές σε όλα (ακόμα και σε αυτογκόλ και πέναλτι…). Είδαμε τον Γκριεζμάν να πατάει όλο το γήπεδο, είδαμε φυσικά και το VAR, που δεν θα μπορούσε να μην παίξει ρόλο στον τελικό στο πρώτο παγκόσμιο κύπελλο που χρησιμοποιήθηκε. Δεν είδαμε κάποια σπουδαία τακτική, είδαμε πελαγωμένες άμυνες, είδαμε τον Μόντριτς MVP κι ας μην κέρδισε. Ήταν μια εξαιρετική περίληψη προηγουμένων, αλλά εγώ περισσότερο από όλα αυτά θα κρατήσω από αυτό το μουντιάλ το ωραίο μάθημα του Ντεσάν.

Η απόφαση του Ντεσάν
Δύο χρόνια πριν στο Παρίσι οι Γάλλοι έχασαν ένα τρόπαιο από την Πορτογαλία που το άξιζαν όσο κανένα στην ιστορία τους. Είχαν βάλει του κόσμου τα γκολ, είχαν τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης, τον Γριεζμάν και τον MVP της, τον Παγιέτ. Είχαν κερδίσει άνετα τη Γερμανία στη Μασσαλία κι έπαιζαν στον τελικό με μια ομάδα που είχε φτάσει σε αυτόν κάνοντας ένα μόλις καλό ματς. Η Πορτογαλία είχε κερδίσει παίζοντας 120 λεπτά άμυνα και μόνο, οι Γάλλοι δεν ήταν καταιγιστικοί αλλά οι ευκαιρίες που είχαν γίνει ήταν όλες σχεδόν δικές τους: το ματς είχε κριθεί από ένα σουτ που χε κάνει ένας «κομήτης», ο Έντερ, στην παράταση, είχε μπει μάλλον για να βοηθήσει με το μπόι του στις στημένες φάσεις κι έγινε ήρωας. Στο τέλος του ματς η Ευρώπη ολόκληρη διασκέδαζε με το πάθημα των Γάλλων και αποθέωσε την πορτογαλική πονηριά.Ειδικά στην Ελλάδα θυμηθήκαμε και τα δικά μας και καμαρώσαμε για τον Σάντος και το κατόρθωμά του. Και γιατί όχι; Εχουμε μάθει ότι στο ποδόσφαιρο ο κυνισμός του αουτσάιντερ είναι μια ωραία συνταγή επιτυχίας – μας επέτρεψε πολλές φορές να χαρούμε με τις ήττες των δυνατών, των πλούσιων, ή των άμυαλων που θέλουν να παίζουν μπάλα και που δεν είναι έξυπνοι και πονηροί, όπως οι άλλοι που κέρδισαν. Ο κυνισμός, όμως, δεν είναι καμιά σοβαρή αρετή – είναι απλά ένας τρόπος συμπεριφοράς. Κι ο Ντεσάν, σε αυτό το μουντιάλ, μας έδειξε τι θα μπορούσε να συμβεί αν σε μια διοργάνωση μια αληθινά δυνατή ομάδα αποφάσιζε να μην επιτρέψει σε κανένα να την πιάσει κορόιδο.

Ο συνδυασμός των δύο
Στο ποδόσφαιρο συχνά πυκνά υπήρξαν κορόιδα, όμως τα κορόιδα ήταν πάντα οι καλοί. Οι άλλοι είτε δεν μπορούσαν να παίξουν περισσότερο κι έκαναν επένδυση στην άμυνά τους που είναι πάντα πιο εύκολη, είτε αποφάσιζαν να κοροϊδέψουν τους καλύτερους με τακτικές διαβολιές θυσιάζοντας πάντα το επιθετικό παιγνίδι. Οι Γάλλοι βαρέθηκαν να είναι κορόιδα και την ίδια στιγμή εμφανίστηκαν με μια τρομερά ταλαντούχα φουρνιά: ο συνδυασμός των δυο μας έδωσε μια Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, που δεν ενθουσίασε παίζοντας «τόσο όσο», αλλά έφτασε στον σκοπό της αξιοποιώντας τελικά όλα τα όπλα της. Οι Γάλλοι απέκλεισαν με την τακτική τους τους Βέλγους πχ (που διάλεξαν αυτοί το ρόλο του αγαπημένου κορόιδου αυτή τη φορά), αλλά σε δυο ματς που αυτό χρειάστηκε έβαλαν οκτώ γκολ – τέσσερα στην Αργεντινή και τέσσερα στην Κροατία. Δεν το έκανε κανείς άλλος, γιατί κανείς άλλος δεν μπορούσε να το κάνει. Ο Ντεσάν είναι σαν να μας λέει ότι αν έχεις εξαιρετικούς δημιουργούς, για να κερδίσεις δεν πρέπει να παίξει η ομάδα για αυτούς, αλλά αυτοί για την ομάδα: η ομάδα πρέπει να έχει στο μυαλό της πως τον αντίπαλο θα τον ακυρώσει κι αυτοί πως θα της δώσουν τη νίκη. Νομίζω πως η επιμονή του ουσιαστικά σε μια ενδεκάδα είχε να κάνει με ένα είδος σύμβασης ανάμεσα στον ίδιο και στους συγκεκριμένους παίκτες: αυτός θα τους στήριζε ό,τι κι αν συνέβαινε (κι αυτό έγινε – δείτε πχ τον Ζιρού που έπαιξε σε όλα τα ματς παρότι δεν σκόραρε) κι αυτοί θα έκαναν ό,τι αυτός ήθελε (δείτε πχ τον Γκριεζμάν, που αν υπήρχε ένα ματς ακόμα θα έπαιζε και αμυντικό χαφ). Η Γαλλία δεν ήταν απλώς η πιο νεανική ομάδα στο τουρνουά, αλλά και η πιο ακριβή. Κι όμως αυτοί οι μικροί πολυεκατομμυριούχοι κάθισαν προσοχή απέναντι στον προπονητή τους κι ας τον είχαν δει να χάνει δυο χρόνια πριν στο Παρίσι. Τους ένωσε με τον Ντεσάν το ότι κορόιδα τότε είχαν πιαστεί και οι ίδιοι, απλά γιατί είχαν παίξει για να κερδίσουν, ο στόχος τους τώρα ήταν να μην αφήσουν τον κάθε πονηρό να γελάσει με τον ιδρώτα τους.

Τιμή στην Κροατία
Ήταν άδικο, αλλά ο κυνισμός των Γάλλων στέρησε ένα τρόπαιο από την Κροατία, που μόνο κυνική δεν ήταν, αλλά κάπως έτσι συμβαίνει, την πληρώνει όχι αυτός που σε κλέβει, αλλά ο επόμενος, ειδικά αν έχεις γίνει σοφότερος. Τιμή στην Κροατία, που μας έδειξε ωραία πράγματα. Πρώτα από όλα μια αξιοθαύμαστη και αξιολάτρευτη συνέπεια σε ένα είδος επιθετικού παιγνιδιού, το μυστικό του οποίου δεν ήταν η οργάνωση, αλλά η προσωπικότητα των παικτών. Εχω την εντύπωση ότι η ατυχία της Κροατίας ήταν ότι και οι τέσσερις προικισμένοι παίκτες της ήταν δημιουργικοί και επιθετικοί. Αν στην άμυνα υπήρχε ένας Πέρισιτς, ένας Ράκιτις, ένας Μάτζουκιτς (δε λέω Μόντριτς γιατί αυτό είναι αδύνατο…), η κατάληξη του τουρνουά θα μπορούσε να είναι ολότελα διαφορετική. Η Κροατία έπαιζε και παίζει στηριγμένη στα θέλω αυτών των τεσσάρων. Αυτοί κουβαλάνε την ομάδα, καθορίζουν το παιγνίδι και το χαρακτήρα της, κάνουν απλά τα πάντα, αλλά κανείς τους δεν μπορούσε να σουλουπώσει μια άμυνα, που βρέθηκε πίσω στο σκορ (κυρίως από δικά της λάθη) σε όλα τα νοκ άουτ ματς. Κάποιος θα πει ότι η προσέγγιση της Κροατίας στο τουρνουά, η μπάλα που έπαιξε για να το πω απλά, ήταν πιο τίμια από αυτή των Γάλλων – ίσως και πιο ενδιαφέρουσα. Θα διαφωνήσω διότι υπάρχει μια διαφορά που κάνει τη σύγκριση άδικη. Η Κροατία πήγε για να διακριθεί και την τιμά που αποφάσισε να το κάνει παίζοντας κι όχι ψάχνοντας κορόιδα, αλλά η Γαλλία πήγε να πάρει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η διαφορά στο στόχο (και στο άγχος και στην πίεση) ήταν τεράστια.

Πολίτες στο κέντρο του κόσμου
H Γαλλία ζει ένα παραμυθένιο κύκλο επιτυχιών την τελευταία εικοσαετία: έχει παίξει τρεις τελικούς παγκοσμίου κυπέλλου και δυο τελικούς σε Euro κι έχει κερδίσει τρεις τίτλους. Αρχισε να κερδίζει όταν ενσωμάτωσε τους δικούς της μικρούς Αντετοκούνμπο (ας σταματήσουμε να μιλάμε για παιδιά από αποικίες κτλ). Ο Εμ Παπέ είναι γεννημένος στο Μπονί, σε ένα από τα χειρότερα προάστια της γαλλικής πρωτεύουσας. Ο Ενγκολό Καντέ είναι κι αυτός γεννημένος στο Παρίσι. Ο Πογκμπά γεννήθηκε στη Μάρνη, σε μια πόλη 25 χιλιάδων κατοίκων. Ολοι αυτοί είναι Γάλλοι, ξέφυγαν από τη φτώχια, πρόκοψαν, γίνανε χάρη στη χώρα που γεννήθηκαν πολίτες ενός κέντρου του μεγάλου μας κόσμου. Πλέον, είναι και παγκόσμιοι πρωταθλητές. Και το αξίζουν διότι κανείς δεν τους έπιασε κορόιδο.

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Στους Γάλλους τα μπράβο, στην Κροατία τα χειροκροτήματα appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Αλέξης Μοσχονάς, Νίκος Μενάγιας και Νίκος Σκλάβος με την Γαλλία στον… 7ο ουρανό

Efimeridakefalonia — Mon, 16 Jul 2018 08:23:33 +0000

Περίπου είκοσι ήταν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι Κεφαλονιάς από τους οποίους ζητήσαμε την γνώμη τους πριν από την έναρξη του Μουντιάλ για το ποια Εθνική Ομάδα έβλεπαν να φτάνει στο τέλος του δρόμου και να κατακτά τον τίτλο.
Ωστόσο, μόλις οι τρεις από αυτούς πρόβλεψαν σωστά τον νικητή, ο οποίος ήταν η ομάδα της Γαλλίας και με το δίκιο τους σήμερα κυκλοφορούν με το κεφάλι ψηλά λέγοντας το γνωστό σε αυτές τις περιπτώσεις: «στα έλεγα εγώ, αλλά δεν με άκουγες». Ο Αλέξανδρος Μοσχονάς, ο Νίκος Μενάγιας και ο Νίκος Σκλάβος πρόβλεψαν σωστά την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και δικαιούνται την εκτίμησή μας. Αξίζει να κάνουμε μια μικρή αναφορά στους… παρά λίγο, με τον Νικόλα Παπαδάτο να λέει Βέλγιο και τους Διονύση Αραβαντινό και Σπυρονικόλα Σολωμό να λένε Αγγλία. Όσο για τους υπόλοιπους με Γερμανία, Αργεντινή, Ισπανία και Βραζιλία, μην φάνε, το βράδυ έχει… γλαρόσουπα. Ακολουθεί σε δύο χρόνια το Ευρωπαϊκό, όσο για το Μουντιάλ, καλά να είμαστε μέχρι τον Νοέμβριο του 2022 για να… πεταχτούμε μέχρι το Κατάρ.

Ρεπορτάζ Ξενοφώντας Ευαγγελάτος

The post Αλέξης Μοσχονάς, Νίκος Μενάγιας και Νίκος Σκλάβος με την Γαλλία στον… 7ο ουρανό appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Η Γαλλία είχε το πλάνο, η Κροατία την ψυχή, στους Γάλλους το Παγκόσμιο Κύπελλο

Efimeridakefalonia — Sun, 15 Jul 2018 19:27:57 +0000

Η Γαλλία, όποτε χρειάστηκε να πάρει τα αποτελέσματα το έκανε κυνικά, με ένα ατομικό ταλέντο να ξεχιλίζει σε κάθε Γάλλο αθλητή, οποίος βρισκόταν στον αγωνιστικό χώρο και φορούσε το εθνόσημο.
Μπορεί στους δέκτες μας να σχολιάζαμε για την απάθεια των παικτών της ή το γεγονός ότι στηρίζονται αρκετά στο Transition με κύριους εκφραστές τον Εμπαπέ και τον Γκριεσμάν. Όμως ο Ντεσάμπ είχε το πλάνο, όπως προείπα, με κάθε ποδοσφαιριστή να υπηρετεί έναν συγκεκριμένο ρόλο στον αγωνιστικό χώρο. Ακόμα και ο ντεφορμέ και “άσφαιρος” Ζιρού είχε τακτικό παικτικό ρόλο σε αυτή την Γαλλία. Από την άλλη, η Κροατία, μία χώρα ούτε πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, είναι υπερήφανη για τους “μαχητές” που την εκπροσώπησαν στο Παγκόσμιο Κύπελλο, με ίσως ένα από τα καλύτερα δίδυμα στο κέντρο στην ιστορία της με Mόντριτς-Ράκιτιτς, με ποδοσφαιριστές με παγκόσμια κλάση Πέρισιτς και άλλους με απίστευτη ψυχή Mάντζουκιτς. Είναι μία πικρία, που ποδοσφαιριστές όπως ο Mόντρις με συγκινητικές ιστορίες ζωής και δύσκολα παιδικά χρόνια στις πολυπαθείς βαλκανικές χώρες, να μην κατακτούν μία “χρυσή” θέση στην ιστορία του τόπου τους. Εν κατακλείδι όμως, ίσως η καλύτερη γενιά της Γαλλίας τα τελευταία χρόνια έπρεπε να κατακτήσει αυτό το τρόπαιο, υπό τις υπηρεσίες ενός πολύπειρου προπονητή. Βέβαια, η κατάθεση ψυχής και το απίστευτο πάθος και η ενέργια της Κροατίας και της κάθε Κροατίας, θα ελκύει πάντα περισσότερο τους δέκτες και τους λάτρεις του αθλήματος.

Παρασκευάς Χαραλαμπάκης

The post Η Γαλλία είχε το πλάνο, η Κροατία την ψυχή, στους Γάλλους το Παγκόσμιο Κύπελλο appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Δεν είναι λαμπρός τελικός, αλλά θα έχει καρδιά και ποιότητα

Efimeridakefalonia — Sun, 15 Jul 2018 08:21:24 +0000

Δεν είναι ένας λαμπερός τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου αυτός που θα δούμε απόψε. Από τους δυο φιναλίστ μόνο οι Γάλλοι κουβαλάνε τη λάμψη που δίνει σε μια εθνική ομάδα ένας κερδισμένος τίτλος.
Το Γαλλία-Κροατία προκύπτει για πρώτη φορά στα χρονικά και το μόνο σοβαρό προηγούμενο μεταξύ των δυο είναι ο ημιτελικός του 1998, όταν οι Γάλλοι προκρίθηκαν με τα γκολ του Τουράμ. Στην πραγματικότητα η μόνη ερώτηση που συνοδεύει τον τελικό είναι αν οι Κροάτες θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν την κούραση τους. Έχουν παίξει κι έχουν κερδίσει τρία σερί ματς μετά από παράταση. Παίζοντας μάλιστα με τους ίδιους παίκτες. Είναι έκπληξη η συμμετοχή της Κροατίας στον τελικό του Μουντιάλ; Αν σκεφτεί κανείς το τι τουρνουά έκαναν οι Κροάτες στη Ρωσία, δεν είναι έκπληξη. Η ομάδα του Ντάλιτς έπαιξε καταπληκτικά στον όμιλο κι έδειξε ότι έχει μεγάλη καρδιά, αλλά και ποιότητα, στα νοκ άουτ ματς. Γύρισαν τρία παιγνίδια στα οποία βρέθηκαν πίσω στο σκορ και μπορεί να κέρδισαν την Δανία και την Ρωσία στα πέναλτι, αλλά σε αυτά κατέληξαν όχι γιατί οι ίδιοι το επιδίωξαν. Οι αντίπαλοί τους το θέλησαν, μη έχοντας άλλο τρόπο να τους αποκλείσουν. Αν ωστόσο από την άλλη σκεφτεί κάποιος το πώς έφτασαν οι Κροάτες στη Ρωσία, μιλάμε πιθανότατα για τη μεγαλύτερη μεταμόρφωση ομάδας στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Θυμίζω ότι πριν η Κροατία αντιμετωπίσει την Εθνική μας και την αποκλείσει εύκολα στα μπαράζ, είχε φτάσει ένα βήμα πριν τον αποκλεισμό. Μετά από μια εντός έδρας ισοπαλία με τους Φινλανδούς, έπρεπε να κερδίσει οπωσδήποτε την Ουκρανία στο Κίεβο για να φτάσει στα μπαράζ και για να το κάνει άλλαξε και προπονητή, τότε ήρθε από τη Σαουδική Αραβία ο Ζλάτκο Ντάνιλτς, μαθητής και ανηψιός του Τσίρο Μπλάζεβιτς του πνευματικού πατέρα του προέδρου της ομοσπονδίας Νταβόρ Σούκερ. Η Κροατία κέρδισε με 2-0 με δυο γκολ του Κράμαριτς και στη συνέχεια απέκλεισε εύκολα και την Ελλάδα. Αλλά αν έλεγες τότε ότι θα παίξει στον τελικό του Μουντιάλ θα σε έπαιρναν για τρελό. Ο Ντάλιτς όταν η Κροατία έπαιξε με την Εθνική μας δεν είχε καν συμβόλαιο. Το βιογραφικό του γράφει ότι ο πιο σπουδαίος τίτλος που χε κερδίσει είναι το σούπερ καπ Αλβανίας! Δεν είχε υπάρξει ούτε διεθνής ποδοσφαιριστής. Έλεγε ότι αν η Κροατία αποκλειστεί θα ξαναγυρίσει στα Εμιράτα «να κάνει καμιά δουλειά» και ότι δεν μπορεί να τριγυρνά στο Ζάγκρεπ «με τα χέρα στις τσέπες παριστάνοντας τον ομοσπονδιακό προπονητή, αν η ομάδα δεν πάει στο Μουντιάλ».

Δεν έλειψε η μουρμούρα
Και η Γαλλία ωστόσο έφτασε στη Μόσχα με κάμποση μουρμούρα. Μια ισοπαλία με το Λουξεμβούργο (!) στο Παρίσι είχε γίνει αιτία για να βρεθεί ο Ντιντιέ Ντεσάν πολύ κοντά στην απόλυση. «Έχουμε κουραστεί από το βαρετό του ποδόσφαιρο, από τις χωρίς λόγο φοβίες του, από τις μανιακές του αναλύσεις και τις υπερβολές του όταν μιλά για τους άλλους», έλεγε στη γαλλική τηλεόραση ο Πασκάλ Προντ, ένας από τους πιο γνωστούς Γάλλους τηλεσχολιαστές. Τον προπονητή τον κράτησαν οι παίκτες, μολονότι ζήτημα αντικαταστασής του είχε μπει πάλι από τον Τύπο όταν ο Ζινεντίν Ζιντάν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το γεγονός ότι οι δυο ομάδες έφτασαν στη Ρωσία από δύσκολο δρόμο έχει και επίπτωση στο παιγνίδι τους. Επίπτωση ολότελα διαφορετική ωστόσο κι αυτό έχει ενδιαφέρον. Η Κροατία κατάλαβε ότι πρέπει να παίξει το ποδόσφαιρο που μπορεί για να διακριθεί, διαφορετικά θα μπλέξει ακόμα κι αν ο αντιπαλός της είναι μια ομάδα χειρότερη. Η Ισλανδία που την άφησε δεύτερη στον προκριματικό όμιλο δεν ήταν καλύτερη από αυτή. Ο δε Ντεσάν κατάφερε να πείσει τους παίκτες του ότι το ταλέντο δεν αρκεί αν δεν υπάρχει και στρατηγική και ανάγνωση της δυσκολίας.

Να τους υποχρεώσει να ανοιχτούν
Το παράδοξο του τελικού δεν είναι η παρουσία της Κροατίας, που σίγουρα δεν έκανε εκπλήξεις για να φτάσει σε αυτόν, αφού ήταν καλύτερη από όλους τους αντιπάλους που απέκλεισε. Το παράδοξο είναι ότι το αουτσάιντερ του ματς, δηλαδή η Κροατία, φτάνει στον τελικό έχοντας αξιοποιήσει τους καλούς της δημιουργούς και επιθετικούς, ενώ η Γαλλία (που ήταν από τα φαβορί του τουρνουά πριν αυτό αρχίσει) το πέτυχε με όπλο την άμυνα της και την τακτική της προσήλωση. Αν το πράγμα ήταν ανάποδο θα λέγαμε ότι ο τελικός είναι το κλασσικό ματς του Δαβίδ με τον Γολιάθ, αλλά δεν είναι έτσι. Εδώ ο θεωρητικά λιγότερο δυνατός, δηλαδή η Κροατία, είναι πιο παραγωγικός και νομίζω από τη δική του απόδοση θα κριθούν όλα. Για να έχει τύχη η Κροατία πρέπει να νικήσει το γαλλικό κατενάτσιο ή με κάποιο τρόπο να υποχρεώσει τους Γάλλους να ανοιχτούν. Νομίζω ότι θα προσπαθήσει να τους αιφνιδιάσει περιμένοντας, αν και μέχρι τώρα στη διοργάνωση δεν το έχει κάνει σχεδόν ποτέ. Ίσως η πρόθεση του Ντάλιτς να ήταν να το κάνει στο ματς με την Αγγλία, αλλά το γρήγορο γκολ του Τρίπιερ άλλαξε το παιγνίδι. Οι Κροάτες έπαιξαν το αγαπημένο τους ποδόσφαιρο. Από την άλλη δεν πρέπει να είμαστε άδικοι με τους Γάλλους. Όταν με την Αργεντινή χρειάστηκε να ανατρέψουν το σκορ το έκαναν πετυχαίνοντας τρία γκολ σε δεκαπέντε λεπτά. Στα άλλα ματς διάλεξαν απλά μια τακτική που τους έδωσε πλεονέκτημα, δεν το λες και λάθος.

Με το χειρόφρενο τραβηγμένο
Η λογική λέει ότι η Κροατία δύσκολα θα μπορέσει να αντιδράσει αν για τέταρτη φορά βρεθεί πίσω στο σκορ σε ένα ματς χωρίς αύριο, αλλά η ομάδα του Ντάλιτς έχει καταργήσει τη λογική στη διάρκεια του τουρνουά. Μέχρι τώρα η προσπάθεια όλων ήταν συγκινητική κι ας φάνηκαν στο ματς με την Αγγλία ο Σούμπασιτς, ο Στρίνιτς ακόμα κι ο Μάτζουκιτς λίγο κουρασμένοι. Για να έχει πραγματικά ενδιαφέρον ο τελικός ιδανικό θα ήταν να βρεθούν οι Γάλλοι πίσω στο σκορ. Αν αυτό δεν συμβεί, το πιθανότερο είναι να κουράσουν τους Κροάτες και να τους κερδίσουν με όπλο τις μονάδες τους, αλλά και τον φοβερό κυνισμό τους, σίγουρα δεν έχουν ξεχάσει τι έπαθαν από την Πορτογαλία του Σάντος στο Παρίσι δυο χρόνια πριν, αν και νομίζω ότι για τον Ντάλιτς αυτό είναι καλό. Ένα φαβορί που κουβαλά στο μυαλό του ένα άσχημο προηγούμενο μπορεί μα παίξει με το χειρόφρενο τραβηγμένο. Σε τελική ανάλυση είναι μάλλον λάθος να παίξεις σκάκι με μια ομάδα που φοράει μια φανέλα με τετραγωνάκια του σκάκι. Οι δυο προπονητές έχουν παίκτες για να αλλάξουν διάταξη στην ώρα του ματς, μέχρι τώρα και οι δυο προτιμούν παραλλαγές του 4-3-3: η διάταξη έχει μικρή σημασία, πιο πολύ μετρά η τακτική συμπεριφορά, η Κροατία λόγω Μόντριτς κάνει ευκολότερα κατοχή μπάλας, η Γαλλία λόγω του Εμ Παπέ προτιμά το ανοιχτό γήπεδο. Έχω την βεβαιότητα ότι όσοι πονάνε (ο Πέρισιτς, ο Ματουιντί, ο Σούμπασιτς κτλ) θα σφίξουν τα δόντια και θα παίξουν, το θέμα είναι πως θα παίξουν. Οι Γάλλοι έχουν δείξει ότι μπορούν να το κερδίσουν παίζοντας λίγο, αλλά ακυρώνοντας τον αντίπαλο, όποιος κι αν είναι. Οι Κροάτες αντιθέτως μέχρι τώρα κερδίζουν παράγοντας πολύ ποδόσφαιρο. Αν βρουν δυνάμεις να το κάνουν θα γίνουν οι πλέον απίθανοι παγκόσμιοι πρωταθλητές της ιστορίας. Αλλιώς η Γαλλία κερδίζοντας 1-0 ή 2-0 θα πάρει το τρόπαιο, ίσως σκοράροντας πάλι από μια στημένη φάση. Το VAR, η αληθινή ατραξιόν των αγώνων, δεν επιτρέπει πιά κρατήματα και τραβήγματα μέσα στην περιοχή, ας μην το ξεχνάμε…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Δεν είναι λαμπρός τελικός, αλλά θα έχει καρδιά και ποιότητα appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Ένα παραμύθι, το μίσος και ο τελικός χωρίς γοητεία

Efimeridakefalonia — Thu, 12 Jul 2018 09:29:28 +0000

Στο Μουντιάλ της Ρωσίας είδαμε πολλά, χαρήκαμε και στεναχωρηθήκαμε με αρκετά, αλλά κυρίως κάμποσοι από μας πιστέψαμε σε ένα ωραίο παραμύθι: νοιώσαμε σίγουροι ότι θα δούμε την Αγγλία στον τελικό, δηλαδή ότι θα παρακολουθήσουμε και θα έχουμε να διηγούμαστε κάτι που έχει να συμβεί πάνω από πενήντα χρόνια.
Τελικά θα δούμε για πρώτη φορά την Κροατία, αλλά αυτό που οι Κροάτες κατάφεραν είναι απλά κάτι ποδοσφαιρικά σπουδαίο. Οι Άγγλοι θα μας δίνανε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε ένα υπερθέαμα πανηγυριών, που θα είχε ως αποτέλεσμα μια έκρηξη σε αυτό που λέγεται ευρωπαϊκή pop κουλτούρα. Όταν το μεθύσι από τις μπύρες θα τελείωνε, θα γράφονταν τραγούδια, θα γυρίζονταν ταινίες, θα κυκλοφορούσαν βιβλία, θα γινόταν στο Λονδίνο το μουσείο του Παγκοσμίου Κυπέλου του Μουντιάλ του 2018 με το γιλέκο του Σαουθγκέιτ βασικό έκθεμα. Θα ήταν στο κέντρο του κόσμου, όχι απλά η Αγγλία, αλλά το ίδιο το ποδόσφαιρο. Θα γύριζε σπίτι. Εκεί που λατρεύεται. Εκεί που ανήκει.

Παραμύθια με κακό τέλος
Τα Παγκόσμια Κύπελλα συχνά πυκνά ομορφαίνουν από παραμύθια κι ας έχουν αυτά συνήθως κακό τέλος. Το 1990 οι Ιταλοί αποκαλούσαν το δικό τους μουντιάλ «νύχτες μαγικές», έβλεπαν τον Τοτό Σκιλάτσι να σκοράρει και να γουρλώνει τα μάτια και πίστευαν πως οι μοίρα τους έστειλε ένα Πάολο Ρόσι, φτωχό κι άγνωστο από τη Σικελία, για να παίξει το ρόλο του ήρωα. Το 2006 ζήσαμε το τελευταίο μουντιάλ του μεγάλου Ζινεντίν Ζιντάν, αυτό που θα κέρδιζε μόνος του, σουλουπώνοντας μια Εθνική Γαλλίας που στη φάση των ομίλων έπρεπε να κερδίσει το Τόνγκο για να μην αποκλειστεί χωρίς νίκη. Το 2010 ονειρευόμασταν ότι ο Μαραντόνα θα κερδίσει το κύπελλο σαν προπονητής, εξηγώντας στο Λίο Μέσι πως ακριβώς κάτι τέτοιο γίνεται. Το 2014 το μεγάλο παραμύθι ήταν ο θρίαμβος της γηπεδούχου Βραζιλίας, που με τον Νεϊμάρ θα κέρδιζε το τρόπαιο και θα το πανηγύριζε κάνοντας το πιο μεγάλο πάρτι του κόσμου στο Ρίο. Τελικά ο Σκιλάτσι δεν έφτανε γιατί δεν ήταν δυνατόν να χτυπήσει και τα πέντε πέναλτι εκείνο το βράδυ στη Νάπολι, ο Ζιζού τελείωσε την καριέρα του με μια κουτουλιά, ο Μαραντόνα δεν έγινε ποτέ προπονητής, ο Μέσι στη Νότια Αφρική δεν έβαλε ούτε γκολ και τους Βραζιλιάνους τους θυμόμαστε μόνο για τα επτά γκολ που τους έβαλαν οι Γερμανοί. Η πραγματικότητα νίκησε τη μεταφυσική και το ίδιο έγινε και χθες βράδυ με τους Άγγλους. Και είναι ποδοσφαιρικά δίκαιο, αλλά και απερίγραπτα πικρό συγχρόνως.

Πέρισιτς, Μάτζουκιτς και αντίο…
Οι Κροάτες ήταν καλύτεροι και το ξέραμε και πριν ο δεύτερος ημιτελικός αρχίσει. Αλλά είχαν παίξει δυο παρατάσεις, ήταν κουρασμένοι κι όταν ο Τρίπιερ με χτύπημα φάουλ έκανε το 1-0, το «Ιt’s coming home» πρέπει να ακούστηκε σε κάθε γωνιά της ανθρωπότητας. Το κακό είναι ότι το πίστεψε πρώτος ο Σαουθγκέιτ και τα παιδιά του – ξεχνώντας ότι τα πανηγύρια πρέπει να έπονται, σαν τελετουργικό κι όχι να προηγούνται. Οι Άγγλοι πίστεψαν ότι οι Κροάτες θα μείνουν από ενέργεια και τους άφησαν τη μπάλα κυνηγώντας τον Μόντριτς και τον Ράκιτιτς, που λόγω της παρουσίας του Μπρόζοβιτς έπαιξαν λίγο πιο μπροστά από ό,τι συνήθως. Αλλά στην ενδεκάδα της Κροατίας υπάρχουν δυο ακόμα σεσημασμένοι καταστροφείς ονείρων: ο Πέρισιτς και ο Μάντζουκιτς. Τον Πέρισιτς, μέσα στις χαρές και τα τραγούδια τον ξέχασαν τελείως και τον άφησαν να αλωνίζει σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Ότι κανει επιθετικά η Κροατία είναι δικό του κι όχι μόνο το «στα όρια του φάουλ γκολ αλα Ίμπρα» ή το δοκάρι που ακολούθησε. Ο δε Μάντζουκιτς, τη βραδιά που η Γιούβε ανακοίνωσε την απόκτηση του Ρονάλντο, αποφάσισε να θυμίσει στην οικουμένη πως το δικό του σχέδιο δεν είναι τόσο να παίξει με τον Πορτογάλο, όσο να γίνει παγκόσμιος πρωταθλητής. Όταν στην παράταση βρίσκει τη μπάλα στρωμένη μπροστά του δίνει την καθοριστική μαχαιριά, ένας τύπος που χει σκοράρει δυο φορές σε τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ (τη μια με ψαλίδι!), πως διάβολο να αστοχήσει; Οι Κροάτες παίζουν ποδόσφαιρο δυναμικά, παθιασμένα, οργανωμένα. Τα δικά μας παραμύθια δεν τους ενδιαφέρουν, αλλά είναι τόσο καλύτεροι που δεν μπορείς ούτε να τους καταραστείς. Κι ας χάλασαν σε ένα βράδυ αυτή που θα ήταν η πιο ωραία ποδοσφαιρική ιστορία του κόσμου.

Γιατί τέτοιο μίσος για την Αγγλία;
Όλες αυτές τις μέρες, που εμείς που περιμέναμε την εγγλέζικη καταιγίδα ποδοσφαιρικής χαράς αγωνιούσαμε για το αν τα Αγγλάκια θα τα καταφέρουν, διαπίστωσα και την ύπαρξη ενός γιγάντιου ρεύματος αντιπάθειας στην Εθνική Αγγλίας, φυσικά ήξερα ότι υπάρχει, απλά περίμενα ότι αυτή η αγαπησιάρικη ομάδα του Σαουθγκέιτ θα μπορούσε λιγάκι να αλλάξει και τα αισθήματα όσων τους Άγγλους τους κοροϊδεύουν. Δεν στάθηκε δυνατό, γιατί το μίσος είναι το δυνατότερο συναίσθημα των ανθρώπων. Γιατί όμως κάποιος να μισεί τους Άγγλους; Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω. Οι Άγγλοι δεν ανακάλυψαν απλά το ποδόσφαιρο, αλλά έδειξαν χρόνια αργότερα και πως αυτό μπορεί να γίνει μοχλός προόδου μιας χώρας και δεν μιλάω μόνο για το οικονομικό σκέλος. Το 1980 ο Βιβ Άντερσον ήταν ο μόνος έγχρωμος που αγωνιζόταν στην Εθνική Αγγλίας, ήταν δεξί μπακ κι έπαιζε στη Νότιγχαμ. Το 1990, δέκα χρόνια αργότερα δηλαδή, ο Τζον Μπαρνς τραγουδούσε στα βίντεο κλιπ των Νιου Όρντερ και ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σταρ του αγγλικού ποδοσφαίρου. Οι Άγγλοι μας έδειξαν πως ο ρατσισμός αντιμετωπίζεται πανεύκολα, ενώ νίκησαν και το τέρας του χουλιγκανισμού και σήμερα έχουν το θεαματικότερο και ακριβότερο πρωτάθλημα του κόσμου. Μας έδωσαν επίσης όλα αυτά τα χρόνια τη δυνατότητα να χαρούμε ποδοσφαιρικές δυναστείες, όπως η Λίβερπουλ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, μας έπεισαν ότι μπορεί να γίνουν τεράστιες εκπλήξεις, όπως το να κερδίσει η Τσέλσι την Μπάγερν στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στο Μόναχο, μας διασκέδασαν με τις αποτυχίες τους, αλλά μας έδειξαν και γιατί ακόμα κι αυτές μπορεί να γίνουν αφορμή για έμπνευση, γιατί λοιπόν κανείς να τους μισεί; Φέτος, κόντρα στο ρεύμα των καιρών που θέλουν τους σούπερ σταρ να κάνουν τη διαφορά, μας παρουσίασαν μια Εθνική μαχητική, εργατική, σοβαρή, έτοιμη να ξορκίσει κατάρες και να κάνει αποτελέσματα. Κι όμως εμείς που αποθεώσαμε το Ρεχάγκελ (και καλά κάναμε…) μιλάγαμε για το φτωχό της ποδόσφαιρο, περιμέναμε τον αποκλεισμό της σαν τιμωρία, κάποιοι τον χαρήκαμε κιόλας, πανάθεμά μας. Στο συγχυσμένο μυαλό μας η θλίψη τους είναι η χαρά μας, μάλλον γιατί έτσι έχουμε μάθει να χαιρόμαστε. Άξιζε να πάει η Αγγλία στον τελικό; Με την εμφάνιση που έκανε χθες όχι. Όμως, αν το πράγμα ήταν διαφορετικό, αν οι Άγγλοι έπαιζαν μπαλάρα και τρόμαζαν την ανθρωπότητα πάλι κάποιοι θα προσδοκούσαν τον αποκλεισμό τους, μάλλον στα πέναλτι. Δεν ξέρω από πού διάβολο πηγάζει αυτό το μίσος, αλλά όποιος το νοιώθει πρέπει να προσέξει, θα του κάνει κακό.

Χωρίς γοητεία ο τελικός του Μουντιάλ
Η Κροατία πάει σε ένα τελικό που έχει τη λιγότερη γοητεία από όσους τελικούς παγκοσμίου κυπέλλου θυμάμαι. Ας ελπίσουμε να γίνει πρωταγωνίστρια σε ένα μεγάλο ματς, είναι το λιγότερο που έχει να κάνει για να τη θυμόμαστε. Το υπέροχο παραμύθι των Άγγλων δεν θα το ξεχνούσαμε ποτέ, αλλά πιθανότατα δεν μας αξίζει. Ας συνεχίσουμε τη βαρετή ζωή μας χωρίς τη γλυκιά λάμψη του αγγλικού ποδοσφαίρου, που γίνεται αφορμή για τραγούδι, διασκέδαση, χαρά. Η Αγγλία αποκλείστηκε, ο κόσμος σταμάτησε να τραγουδάει. Αυτοί θα επιστρέψουν στην ομίχλη τους. Κι εμείς στη μαυρίλα…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Ένα παραμύθι, το μίσος και ο τελικός χωρίς γοητεία appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Το Βέλγιο ευνουχίστηκε από τον προπονητή του…

Efimeridakefalonia — Wed, 11 Jul 2018 12:25:07 +0000

Ισχύει στο ποδόσφαιρο ό,τι και στη ζωή: Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι τέτοια. Στον προημιτελικό του Μουντιάλ με την Ουρουγουάη, η Γαλλία άνοιξε το σκορ και σφράγισε την πρόκρισή της στον ημιτελικό με κεφαλιά του Βαράν ύστερα από εκτέλεση κόρνερ του Γκριεσμάν.
Μέχρι τότε όλοι πιστεύαμε πως η Ουρουγουάη διέθετε το καλύτερο αμυντικό δίδυμο της διοργάνωσης που το αποτελούσαν οι δυο υψηλόσωμοι και αλτικοί στόπερ της Ατλέτικο Μαδρίτης, Γοδίν και Χιμένεθ. Το σχεδόν ανίκητο δίδυμο της Ουρουγουάης νικήθηκε με κεφαλιά από μια στημένη φάση. Στον ημιτελικό η Γαλλία νίκησε το Βέλγιο με τον ίδιο τρόπο. Το Βέλγιο που θεωρητικά διέθετε υπεροπλία στον αέρα κι όλοι πίστευαν ότι αυτή η υπεροπλία θα του χάριζε ακόμα και την πρόκριση. Στην αρχή του δεύτερου ημίχρονου η Γαλλία κέρδισε κόρνερ. Εκτέλεσε και πάλι ο Γκριεσμάν. Αυτή τη φορά εκτελεστής ήταν ο άλλος στόπερ της Γαλλίας, ο Ουμτιτί. Κινήθηκε πιο γρήγορα από τον Αντερβάιλερ και στον αέρα νίκησε τον δίμετρο Φελαϊνί. Η ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν πέρασε στον μεγάλο τελικό με μια ακόμα στημένη φάση. Κάπως έτσι γράφτηκε η ιστορία ενός ημιτελικού που προβλεπόταν συναρπαστικός με πολλά γκολ και κρίθηκε τελικά από μια κεφαλιά σε στημένη φάση. Κεφαλιά που δεν την πέτυχε η ψηλή ομάδα, αλλά η σχετικά κοντή όπως έγινε και στον προημιτελικό. Για να αποδειχτεί πως δεν επρόκειτο για σύμπτωση…

Κόουτς αχρήστευσες τον Ντε Μπρούινε…
Μέχρι να φτάσουμε στις αρχές του δεύτερου ημίχρονου και να μπουν μπροστά στο σκορ οι «τρικολόρ» το Βέλγιο δεν είχε καταφέρει να μετατρέψει σε γκολ την υπεροχή του, την πρωτοβουλία των κινήσεων που είχε στο γήπεδο. Οι «κόκκινοι διάβολοι» έφταναν έξω από την περιοχή του Γάλλου τερματοφύλακα Γιορίς, αλλά κλασσικές ευκαιρίες δεν δημιουργούσαν. Την ευθύνη για την άκαρπη υπεροχή θα πρέπει να αναλάβει ο καταλανός προπονητής της Εθνικής Ομάδας του Βελγίου, Ρομπέρτο Μαρτίνες. Αντί να ποντάρει στην ποιοτική ανωτερότητα των παικτών του στην μεσαία γραμμή αυτός «φρόντισε» να απο0νευρώσει την ομάδα του. Οδηγήθηκε σε μια απρόσμενη ανακατάταξη εξαιτίας της απουσίας του δεξιού μπακ-χαφ της ομάδας Τόμας Μενιέ που είχε συμπληρώσει δυο κίτρινες κάρτες και δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής. Αντί να αντικαταστήσει αυτό τον παίκτη με κάποιον άλλο -έστω υποδεέστερο- ο κόουτς Μαρτίνες άλλαξε την διάταξη της μεσαίας γραμμής προσθέτοντας έναν ακόμα χαφ, τον Ντεμπελέ και βάζοντας μπροστά από αυτόν τους επίσης αμυντικούς χαφ Φελαϊνί και Βίτσελ. Αποτέλεσμα αυτής της ανακατάταξης ήταν ο Ντε Μπρούινε να μεταβληθεί από οργανωτής του παιχνιδιού σε παίκτη που περίμενε την πάσα των άλλων. Με τον Ντε Μπρούινε περίπου απενεργοποιημένο, η ομάδα του Βελγίου έχασε την ικανότητά της να παίζει συνδυαστικό ποδόσφαιρο και να μεταφέρει την μπάλα μέσα στην περιοχή των Γάλλων. Παρατηρώντας αυτή την δυσανεξία των Βέλγων ο Ντεσάν τους έδωσε χώρο περιμένοντας να τους δημιουργήσει προβλήματα με τους ταχύτατους Γκριεσμάν και Μπαπέ στις αντεπιθέσεις. Η απουσία του Μενιέ θορύβησε τον προπονητή των Βέλγων περισσότερο από όσο θα άξιζε να τον θορυβήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να ευνουχίσει την ομάδα του και να αφήσει μόνο του τον εξαιρετικό Αζάρ για να τροφοδοτήσει τον εξαφανισμένο Λουκάκου και τον Ντε Μπρούινε που έμεινε ανενεργός για μεγάλο διάστημα στο παιχνίδι. Στη συνέχεια η πίεση, καθώς η ώρα περνούσε βάρυνε τα πόδια των Βέλγων και τους οδήγησε σε ανορθολογικές επιλογές όπως οι μακρινές σέντρες με τις οποίες σημάδευαν επί ματαίω τα κεφάλια του Λουκάκου και του Φελαϊνί.

Ο πραγματιστής Ντεσάν και ο υπερηχητικός Μπαπέ
Ο πραγματιστής κόουτς Ντεσάν έχει τώρα την ευκαιρία να γίνει μόλις ο τρίτος στην ιστορία των Μουντιάλ που θα το κατακτήσει ως παίκτης και ως προπονητής. Εχουν προηγηθεί μόλις ο Βραζιλιάνος Μάριο Ζαγκάλο και ο Γερμανός Φραντς Μπεκενμπάουερ. Υπό μία έννοια το αξίζει. Παρά την ψυχρολουσία πριν από δυο χρόνια όταν στην έδρα της η Γαλλία νικήθηκε στον τελικό του EYRO από την Πορτογαλία και έχασε το τρόπαιο, αυτός επέμεινε, προχώρησε σε σχετική ανανέωση, κατακρίθηκε, αλλά έφερε και πάλι την Γαλλία σε τελικό Μουντιάλ μετά από δώδεκα χρόνια και είκοσι χρόνια από τότε που ο ίδιος ως αρχηγός κατακτούσε το μοναδικό Μουντιάλ που έχουν πανηγυρίσει οι Γάλλοι. Ο υπερηχητικός Μπαπέ που προστέθηκε στην κορυφή της επίθεσης είναι ο πιο ταχύς παίκτης στον κόσμο και το αστέρι αυτού του Μουντιάλ αν και δεν έχει κλείσει ακόμα τα είκοσι χρόνια του. Δίπλα του ο ώριμος Γκριεσμάν που σημαδεύει άριστα τα κεφάλια των συμπαικτών του και στην μεσαία γραμμή τρεις αμυντικοί χαφ που αναχαιτίζουν τους αντίπαλους πριν χρειαστεί να αναλάβουν δράση οι νεαροί αμυντικοί. Η Γαλλία δεν ξεσηκώνει με την απόδοσή της με εξαίρεση κάποιες μαγικές ενέργειες του Μπαπέ. Εχει όμως τον τρόπο να κρύβει τις αδυναμίες της και να αξιοποιεί στο έπακρο τα πλεονεκτήματα της. Ο κόουτς Ντεσάν της δείχνει τον δρόμο. Ο Μαρτίνες, κόουτς του Βελγίου πήρε λάθος κατεύθυνση λίγο πριν την τελική ευθεία.

Γιώργος Χελάκης

The post Το Βέλγιο ευνουχίστηκε από τον προπονητή του… appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Το απόλυτο αδιέξοδο στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο

Efimeridakefalonia — Sat, 07 Jul 2018 11:54:53 +0000

Για τους ουδέτερους το ματς της Βραζιλίας με το Βέλγιο ήταν αυτό που είπε ο Τιτί, ο ομοσπονδιακός προπονητής της Σελεσάο, μια πραγματική διαφήμιση για το ποδόσφαιρο. Για τους Βέλγους ήταν ένας αληθινός θρίαμβος, ίσως η μεγαλύτερη νίκη στην ιστορία του ποδοσφαίρου τους που μεγάλη δεν είναι.
Για τους Βραζιλιάνους, από την άλλη, είναι μια καταστροφή, μια ακόμη. Κάποιος μπορεί να δει ψύχραιμα το παιγνίδι και να μιλήσει για τις περίφημες λεπτομέρειες, που σε αυτό το επίπεδο κάνουν πάντα τη διαφορά. Η Βραζιλία ξεκινά με δυο μεγάλες ευκαιρίες, που προκύπτουν από χτυπήματα κόρνερ και σαν η μοίρα να της κάνει πλάκα βρίσκεται πίσω στο σκορ μετά το πρώτο κόρνερ που εκτελούν οι Βέλγοι, χάνει με 1-0 από ένα αυτογκόλ του Φερναντίνιο. Στη συνέχεια οι Βέλγοι δείχνουν στους κενούς χώρους όλη τους την επιθετική ποιότητα με τον Αζάρ να χορεύει με τη μπάλα στα πόδια, τον Λουκάκου να τρομοκρατεί τον Μιράντα και τον Ντε Μπρόιν να παίζει εξαιρετικά σαν έξω δεξιά, σε μια θέση που είχε να αγωνιστεί χρόνια. Το δεύτερο γκολ των Βέλγων αποτέλεσμα μιας καταπληκτικής επιτάχυνσης του Λουκάκου και ενός υπέροχα ζυγισμένου σουτ του Ντε Μπρόιν δικαιολογεί από μόνο του όλα τα καλά λόγια που λέγονται εδώ και χρόνια για την εξαιρετική αυτή ομάδα, που είχε χθες στον πάγκο παίκτες όπως ο Καράσκο, ο Μέρτενς, ο Ντεμπελέ, ο Γιανουζάι, ο Μπατζουαγί, που σε άλλες Εθνικές θα ήταν βασικοί και αναντικατάστατοι. Η επιδερμική ανάγνωση της ιστορίας του αποκλεισμού των Βραζιλιάνων κλείνει με την επισήμανση της αντίδρασής τους στο δεύτερο ημίχρονο.
Οι τρεις αλλαγές του Τιτί, ο Ντούγκλας Κόστα, ο Φιρμίνο και ο Ρενάτο Αουγκόστο, ξυπνάνε τη Σελεσάο που μειώνει μεν, πλην όμως πέφτει θύμα ενός τεράστιου τερματοφύλακα. Ο Τιμπό Κουρτουά, που αν είχε μουστάκι θα ήταν ίδιος ο στρατηγός Ντε Γκολ, εξελίσσεται σε ήρωα του ματς και στο 94 ειδικά κάνει την επέμβαση του αγώνα στο μοναδικό ίσως καλό σουτ του Νεϊμάρ. Η Βραζιλία μπορεί να επικαλεστεί ατυχία και να ισχυριστεί ότι αποκλείστηκε από ένα μεγάλο τερματοφύλακα, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Στην πραγματικότητα πίεσε στο τέλος με όπλο την καρδιά της, αλλά η αντίδρασή της βασίστηκε απλά στην ανάγκη της επιβίωσης, το παιγνίδι της δεν ήταν οργανωμένο, οι επιθετικοί της παίκτες που ξεκίνησαν το ματς (Νεϊμάρ, Ζεσούς και Γουίλιαν) δεν βοήθησαν, το ρίσκο ήταν μικρό, αφού οι αντεπιθέσεις του Αζάρ (και η ανάμνηση του κάζου από τη Γερμανία) δημιουργούσαν φόβους. Η Βραζιλία δεν αποκλείστηκε από μια ομάδα χειρότερή της, αλλά από μια ομάδα που αφού προηγήθηκε με 2-0 της άφησε τη μπάλα και αμύνθηκε, γνωρίζοντας μάλιστα ότι έχει ένα εξαιρετικό τερματοφύλακα. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο οι Βέλγοι πέρασαν χωρίς ούτε καν να ανεβάσουν ταχύτητα, έκαναν απλά τα απαραίτητα. Που να έπαιζαν και καλά…
Το πρόβλημα της Βραζιλίας δεν είναι το χθεσινό ματς, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι αυτό είχε μια άλλη έκβαση το επόμενο με τους Γάλλους θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Η Σελεσάο, πολύ φοβάμαι πως έχει οδηγηθεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο, που είναι, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, κυρίως ιδεολογικό. Έχει να κάνει με το ποδόσφαιρο που θέλει να παίξει. Για να κερδίσει το παγκόσμιο κύπελλο, μετά το 1970, η Βραζιλία χρειάστηκε είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια, αλλά και μια ριζική αναθεώρηση των ποδοσφαιρικών αρχών της, που ήρθε σιγά σιγά. Η Βραζιλία του 1986, μπορεί να είχε όπως το 1982 τον Τέλε Σαντάνα στον πάγκο, ήταν όμως πιο μαζεμένη, πιο προσεχτική, πιο φοβισμένη, μετά το κάζο από τους Ιταλούς τέσσερα χρόνια πριν. Η Βραζιλία του Λαζαρόνι το 1990 ήταν η πρώτη αληθινά ευρωπαϊκή Βραζιλία, μια ομάδα που δούλευε μεθοδικά για τον φορ της, τον μεγάλο Καρέκα και κέρδιζε τα ματς με 1-0. Οι Αργεντίνοι της έδειξαν ότι με την σκληράδα τους και το Μαραντόνα αυτοί αυτό μπορεί να το κάνουν πιο εύκολα.
Η Βραζιλία που κέρδισε το παγκόσμιο κύπελλο του 1994, παίζοντας χάρη στη FIFA, στη δροσούλα της δυτικής αμερικανικής ακτής, ενώ οι Ευρωπαίοι πέθαιναν στην υγρασία και στο λιοπύρι, ήταν η απόλυτα ευρωπαϊκή ομάδα. Δεν ήταν γρήγορη, αλλά γέμιζε το γήπεδο, δεν ήταν σκληρή, αλλά ήξερε να παίζει άμυνα, δεν ήταν θεαματική, αλλά ο Μπεμπέτο και ο Ρομάριο καθάριζαν. Αυτή η ευρωπαϊκή της μεταμόρφωση της έδωσε ένα ακόμα τίτλο το 2002. Τότε, η ομάδα του Σκολάρι, βασισμένη σε ένα γκρουπ παικτών θα μπορούσαν να χουν βγει πρωταθλητές και στη Γαλλία το 1998, είχε επιπρόσθετα, εκτός από ευρωπαϊκό σασί και τις λύσεις που έδωσε το ταλέντο κάποιων σπουδαίων παικτών (όχι μόνο του Ριβάλντο, του Ροναλντίνιο και του Ρονάλντο, αλλά και του Ρομπέρτο Κάρλος και του Καφού). Μόνο που οι Βραζιλιάνοι, αντί να καταλάβουν ότι τη διαφορά την έκανε τότε το ταλέντο των ηρώων τους, πίστεψαν ότι το μυστικό τους ήταν ότι έμαθαν επιτέλους ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, πράγμα που είναι μεν αλήθεια, αλλά δεν σημαίνει και τίποτα. Η μάλλον σημαίνει πως οι Βραζιλιάνοι θα βαρεθούν να παρακολουθούν να σηκώνουν κούπες όσους το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο το ξέρουν καλύτερα. Από το 2002 και μετά οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν άλλο.
Οι Βραζιλιάνοι πιστεύουν ότι το μόνο ποδόσφαιρο που κερδίζει είναι αυτό που παίζουν οι καλοί Ευρωπαίοι, με αυτή τη λογική χάνουν πριν το ματς αρχίσει. Από το 2006 και μετά η μόνη ευρωπαϊκή ομάδα που έχουν κερδίσει είναι η Κροατία στη φάση των ομίλων! Όταν οι Βραζιλιάνοι συμπλήρωσαν είκοσι χρόνια χωρίς παγκόσμιο τίτλο βρήκαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο του Περέιρα, του Σκολάρι, του Ντούνγκα, ως λύση. Τώρα απορώ ποια θα είναι η ανάλυσή τους και ποιο το επόμενο βήμα τους. Σας έχω ξαναγράψει ότι το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τους έχει κατακτήσει απόλυτα. Βλέπουν Τσάμπιονς Λιγκ και θαυμάζουν την Ρεάλ και την Μπάγερν, οι δικές τους ομάδες τους φαίνονται φτωχές και χωρίς ταλέντο και για αυτό συνήθως αγωνίζονται μπροστά σε άδειες εξέδρες, οι ταλαντούχοι παίκτες τους φεύγουν τόσο μικροί ώστε αισθάνονται πιο άνετα στην Αγγλία ή στην Ισπανία κι όταν φτάνουν σε νοκ άουτ ματς με τους Ευρωπαίους τρομάζουν συνειδητοποιώντας πόσο καλύτερα παίζουν οι άλλοι. Πριν από τέσσερα χρόνια τους άκουγα στην τηλεόραση να λένε ότι το Βέλγιο έχει δυο Σόκρατες, τον Φελαϊνί και τον Βίτσελ, εγώ γελούσα, αυτοί όχι.
Φέτος επειδή θυμήθηκαν ότι το ποδόσφαιρο τους στηριζόταν και στο ατομικό ταλέντο, έπεσαν όλοι πάνω στο Νεϊμάρ διαλέγοντας το λάθος άνθρωπο, αλλά αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι που θα το γράψω προσεχώς. Για την ώρα αποχαιρετώντας την Βραζιλία, λέω ότι ήταν βελτιωμένη και προσεχτική, αλλά και ότι πάλι έπαιζε αμήχανα, σαν κομμάτι να ντρεπόταν για το ποδόσφαιρο που μας έδειξε. «Η μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας» είναι ο ορισμός της τραγωδίας από τον Aριστοτέλη, η μίμηση έχει κόστος δυσβάσταχτο. Η Βραζιλία αποκλείστηκε γιατί στο κρίσιμο ματς δεν είχε τον καλύτερο παίκτη της στο τουρνουά, τον κυματοθραύστη Καζεμίρο. Αλλά αυτό και μόνο δείχνει γιατί οι πιθανότητες της να πάρει το κύπελλο ήταν εντέλει μικρές. Ο καλός Καζεμίρο, ένας κόφτης ούτε καν πολυτελείας, δεν μπορεί να είναι ο καλύτερος μιας ομάδας τη φανέλα της οποίας έχουν φορέσει ο Πελέ, ο Ζίκο, ο Ρομάριο, ο Ροναλντίνιο, ο Ρονάλντο, ο Ριβάλντο και ο Κακά. Και φυσικά δεν υπάρχει σοβαρή ευρωπαϊκή ομάδα που σε ένα κρίσιμο ματς δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον κόφτη της. Κι ας μην έχει δυο Σόκρατες, όπως το Βέλγιο…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Το απόλυτο αδιέξοδο στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.

Το τίκι-τάκα ποδόσφαιρο πέθανε…

Efimeridakefalonia — Mon, 02 Jul 2018 09:57:12 +0000

Τι θα έκανε η Ισπανία σε αυτό το Mουντιάλ, αν ο πρόεδρος της ομοσπονδίας της δεν είχε την φαεινή ιδέα να απολύσει τον προπονητή Ζουλέν Λοπετέγκι μια μέρα πριν αυτό αρχίσει; Η ερώτηση θα μείνει αναπάντητη, θα είναι ένα ακόμα από τα δεκάδες what if που υπάρχουν στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Το ενδιαφέρον στην εξέλιξη της ιστορίας είναι ότι με την φυγή του Λοπετέγκι και την προαγωγή του Φερνάντο Χιέρο είδαμε τους Ισπανούς να παίζουν το αγαπημένο τους «τίκι τάκα φούτμπολ» με τον Λοπετέγκι ίσως η Ισπανία αποκλειόταν από τον πρώτο γύρο, αλλά σίγουρα δεν θα έπαιζε ένα ματς σαν αυτό που έπαιξε με τους Ρώσους. Ο Βάσκος είχε φτιάξει μια ομάδα που έπαιζε πιο γρήγορα, πιο κάθετα, πιο πιεστικά χωρίς τη μπάλα και για αυτό άλλωστε ανέλαβε και τη Ρεάλ Μαδρίτης. Έχει ενδιαφέρον ότι χωρίς αυτόν οι παίκτες έπαιξαν όπως ξέρουν κι αποκλείστηκαν δείχνοντας την αγάπη τους και την προτίμησή τους στο ποδόσφαιρο με το οποίο μεγάλωσαν, σε μια ανάλογη κατάσταση η Εθνική μας π.χ θα έπαιζε με δέκα παίκτες μέσα στην περιοχή και τον Μήτρογλου να κάνει τάματα περιμένοντας τη μπάλα. Το πρόβλημα του Χιέρο ήταν ότι το ποδόσφαιρο που έπαιξαν χθες οι Ισπανοί έχει πεθάνει, δεν παίζει σχεδόν κανένας πια έτσι. Ούτε καν η Μάντσεστερ Σίτυ κι ας κάνει κατοχή μπάλας ανάλογη με αυτή που έκανε η Μπαρτσελόνα του Πεπ, η ομάδα που αυτό το ποδόσφαιρο το τελειοποίησε κάποτε και το εγκατάλειψε σήμερα.
Η παρατεταμένη κατοχή μπάλας είναι μια πολύ παλιά ιστορία. Το ποδόσφαιρο αυτό το αγαπούσαν παραδοσιακά οι Λατίνοι, οι Βραζιλιάνοι και κυρίως μέχρι τα 90’ς οι Πορτογάλοι (που με την Βραζιλία είχαν σχέσεις). Το ερωτεύθηκε πιο πολύ από όλους ένας Σουηδός, ο Νινλς Λίντχολμ, πολλά χρόνια πριν τον Γκουαρντιόλα. Ο Νιλς, που είχε κερδίσει ένα πρωτάθλημα με τη Μίλαν και ένα με τη Ρόμα ως προπονητής, είχε εντυπωσιαστεί μικρός από το ποδόσφαιρο που είχε να δει να παίζουν οι Βραζιλιάνοι στο Μουντιάλ της Σουηδίας και το κοπιάρισε. Οι ομάδες του έπαιζαν ζώνη στην άμυνα, ώστε όλοι να συμμετέχουν στην κατοχή της μπάλας κι έκαναν ένα εκατομμύριο πάσες για ζέσταμα. Αυτός ο τρόπος, έλεγε, ήταν ο καλύτερος για να παίζουν και άμυνα, «αν τη μπάλα την έχεις εσύ συνέχεια, ο αντίπαλος δεν μπορεί να σου βάλει γκολ» τόνιζε. Πέρασε όλη του τη ζωή στην Ιταλία, είχε και αμπελώνες κι έφτιαχνε κρασιά σαν τον Ευγένιο Γκέραντ. Τον είχα γνωρίσει από τον Σβεν Γκόραν Έρικσον τη δεκαετία του 90 και τον είχα ρωτήσει αν ήταν όντως αλήθεια ότι οι ομάδες του έκαναν τόσες πολλές πάσες. «Πιο πολλές από όσες φαντάζεσαι» μου χε πει. Και είχε προσθέσει κάτι που το θυμάμαι ακόμα και γελάω. «Κάποτε η Ρόμα έπαιζε ένα φιλικό με την Ίντερ στο Μιλάνο Αύγουστο μήνα. Κανείς δεν πρέσαρε, ήταν όλοι κουρασμένοι από την προετοιμασία. Σε μια φάση πρέπει να αλλάξαμε τη μπάλα διακόσιες φορές, τόσες πολλές που ένας οπαδός της Ίντερ δεν άντεξε και κατέβηκε από την εξέδρα, μπήκε στο γήπεδο, την πήρε κι άρχισε να τρέχει». Αυτό θα μπορούσαμε να το δούμε και χθες, αν οι Ρώσσοι θεατές δεν ήταν απολύτως ευχαριστημένοι από το γεγονός ότι οι Ισπανοί άλλαζαν συνέχεια τη μπάλα χωρίς ποτέ να κάνουν σουτ. Κάποια στιγμή η στατιστική υπηρεσία μας ενημέρωσε ότι είχαν κάνει 771 πάσες και 3 σουτ στην εστία. Απλά απίστευτο.
Το τίκι τάκα του Γκουαρντιόλα είναι το τελευταίο καινοτόμο ποδόσφαιρο που είδαμε.Ο Πεπ πάντρεψε την λατινική εμμονή για τη μπάλα, με την άμυνα του χώρου, το πρέσινγκ, την διαρκή κίνηση των κυνηγών (ώστε η αντίπαλη άμυνα να μην έχει σημεία αναφοράς) και το χτίσιμο της επίθεσης από την άμυνα. Όλα αυτά η Μπαρτσελόνα τα έκανε με μεγάλη αγωνιστική ένταση και μας χάρισε ματσάρες που θυμόμαστε ακόμα. Η κλωνοποίηση αυτού του ποδοσφαίρου στην Εθνική Ισπανίας έκανε τους Φούριας Ρόχας πρωταθλητές Ευρώπης και κόσμου, αλλά στο ποδόσφαιρο όλα αναλύονται και για όλα υπάρχει λύση. Ο Μουρίνιο πρώτος κατάλαβε ότι το λάθος που έκανε όποιος έπαιζε με την Μπάρτσα ήταν ότι προσπαθούσε να χαλάσει το παιγνίδι της πιέζοντας τους μέσους της. Δεν είχε νόημα διότι αυτοί ακουμπούσαν την μπάλα πολύ, αλλά την κρατούσαν λίγο. Έτσι έκανε το απολύτως λογικό. Τράβηξε κάποτε την Ίντερ όσο πιο πίσω μπορούσε και άφησε τη μπάλα στους παίκτες της Μπάρτσα φροντίζοντας να δυσκολέψει μόνο την τελική πάσα που μανιακά όλοι έψαχναν. Η Μπάρτσα για να λύσει το νέο πρόβλημα πρόσθεσε τον Νεϊμάρ και τον Σουάρες, δίπλα στο Μέσι, δηλαδή δυο παίκτες περιοχής. Όποιος την άφηνε να φέρνει τη μπάλα στην περιοχή το πλήρωνε. Η Εθνική Ισπανίας όμως δεν μπορούσε να κάνει το ίδιο. Αν την περιμένεις, όπως οι Ρώσοι χθες (αλλά και οι Ιρανοί και οι Μαροκινοί) μπορείς να την βραχυκυκλώσεις αφήνοντας την να πιστεύει πως κάνει ένα μεγάλο ματς και πως το γκολ θα το βρει. Αν της πάρεις και τη μπάλα και ξέρεις να τρέχεις στις αντεπιθέσεις, μπορείς να την αποκλείσεις ακόμα πιο εύκολα (όπως η Ιταλία του Κόντε στο Euro του 2016) ή να της βάλεις και κάμποσα γκολ, όπως η Ολλανδία το 2014 στη Βραζιλία.
Οι προπονητές σκότωσαν το τίκι τάκα κάνοντας το – παραδόξως – ακόμα πιο εύκολο! Είναι σαν να λένε στους Ισπανούς «κάντε το αφού σας αρέσει, αλλά μακριά από την περιοχή μας, σε αυτή θα φτύσετε αίμα». Κι αυτή η απλή ιδέα, όταν υπηρετείται με πάθος και μεγάλη πίστη, αρκεί. Χθες οι Ρώσοι αμυντικοί ήταν γίγαντες, λέοντες κτλ. Απλά ούτε τη μπάλα κατέβαζαν, ούτε έπαιζαν: μόνο έκοβαν. Και προκρίθηκαν. Πολλοί το βαριούνται το τίκι τάκα των Ισπανών και τους καταλαβαίνω. Το να βλέπεις μια ομάδα να αλλάζει πάσες απέναντι σε μια ομάδα που απλά την περιμένει είναι σαφώς βαρετό, μόνο που για το σενάριο της βαρεμάρας ευθύνη έχει κι ο συμπρωταγωνιστής. Θέλω να πω ότι αν είναι βαρετό το χωρίς αντίπαλο τίκι τάκα των Ισπανών, για μένα τουλάχιστον δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό που έπαιξαν (;) οι Ρώσοι χθες. Οι Νοτιοκορεάτες ή οι Μεξικάνοι, ακόμα και οι Σουηδοί που αντιμετώπισαν με τον ίδιο τρόπο άμυνας το tiki taken των Γερμανών, έκαναν τουλάχιστον κάποιες καλές αντεπιθέσεις σώζοντας τα προσχήματα. Οι Ρώσοι, στηριγμένοι στο πλάνο της καταστροφής του τίκι τάκα, δεν έκαναν απολύτως τίποτα, πέρα από αρκετά καλές προπονήσεις στα πέναλτι όπως αποδείχτηκε. Θέλω να πω ότι αν αυτό που έπαιξαν οι Ρώσοι είναι μοντέρνο ποδόσφαιρο, θρηνώ για το θάνατο του τίκι τάκα. Κυρίως γιατί κάτι μου λέει πως το αν το Ισπανία-Ρωσία ήταν βαρετό, τα επόμενα ματς των Ρώσων θα είναι ανυπόφορα…

Αντώνης Καρπετόπουλος

The post Το τίκι-τάκα ποδόσφαιρο πέθανε… appeared first on Εφημερίδα Κεφαλονιά.