Ως κάτοικος Καραβομύλου ομολογώ ότι βλέποντας τη συγκεκριμένη εικόνα δυσκολεύομαι να αποφασίσω αν πρέπει να χαρώ για το «έργο» ή να αισθανθώ ότι υποτιμάται η νοημοσύνη μας.
Μετά από σχεδόν τρία χρόνια, ο Καραβόμυλος απέκτησε επιτέλους τη στάση του. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το μέγεθος της παρέμβασης, φροντίσαμε να βάλουμε και την απαραίτητη επιγραφή: «Δήμος Σάμης 2026». Μην παρεξηγηθώ. Η στάση είναι χρήσιμη και καλώς τοποθετήθηκε. Αλλά κάπου πρέπει να υπάρχει και ένα μέτρο. Γιατί μιλάμε για μια Κοινότητα που μόνο τα τελευταία τρία χρόνια έχει συνεισφέρει κοντά στα 6.000.000 ευρώ στα έσοδα του Δήμου, κυρίως μέσα από τη λειτουργία της Μελισσάνης. Και τι βλέπει να επιστρέφει στον τόπο της; Μια στάση. Με ταμπέλα. Την ίδια ώρα, προβλήματα και ανάγκες ετών παραμένουν εκεί και περιμένουν. Και βέβαια ο Καραβόμυλος δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ίδια εικόνα εγκατάλειψης και έλλειψης ουσιαστικών παρεμβάσεων υπάρχει, δυστυχώς, σε όλα χωριά του Δήμου μας. Δεν ζητάμε να πάρει ο Καραβόμυλος κάτι εις βάρος των άλλων Κοινοτήτων. Το αντίθετο. Όλα τα χωριά δικαιούνται έργα και όχι τη διαχείριση της καθημερινότητας να βαφτίζεται “έργο”. Ως κάτοικος αυτού του χωριού, λοιπόν, αρνούμαι να πανηγυρίσω επειδή, μετά από σχεδόν τρία χρόνια, τοποθετήθηκε μια στάση λεωφορείου. Καλώς έγινε. Αλλά ας μην προσπαθούμε να κάνουμε το αυτονόητο να μοιάζει με επίτευγμα. Γιατί όταν ένας τόπος προσφέρει εκατομμύρια και του επιστρέφουμε μια στάση, το πρόβλημα δεν είναι η στάση. Είναι το μέτρο με το οποίο μετράμε πλέον τα “έργα”.
Υ.Γ. Και επειδή φαίνεται ότι μπήκαμε επιτέλους στην εποχή των «μεγάλων έργων», ας ολοκληρωθεί και εκείνο της δεύτερης φωτογραφίας. Βαρέθηκε να περιμένει. Σε λίγο θα χρειαστεί κι αυτό αναμνηστική πινακίδα: «Δήμος Σάμης 2025–2027».
Γιώργος Καβαλλιεράτος
Επικεφαλής Παράταξης «Ανοικτοί Ορίζοντες»
LEAVE A COMMENT