Ήταν Απρίλιος, 26 του μήνα αυτού και χρόνος 2008, όπου και επισκεφτήκαμε μαζί με τον βιολιστή, Λαμπρογιάννη Πεφάνη, το νονό του, Γεράσιμο Κουγιανό στα Μακριώτικα Πυλάρου, για να κάνουμε μια πρόβα στο καλαματιανό «Ο βάτος είχε την οργή».
Το χοροτράγουδο αυτό το χόρευαν στο νησί μας, στα πανηγύρια και τώρα έχει ξεχαστεί ολότελα. Μου άρεσε ως παραδοσιακό καλαματιανό. Πρόκειται για πανελλήνιο άσμα, αλλά στην κεφαλονίτικη εκδοχή του, έχει μια χάρη χορευτική ερωτική, γι’ αυτό το συμπεριέλαβα στους ψηφιακούς δίσκους (Στην Ανέμη του χορού). Ήπιαμε τον καφέ μας με γλυκό υπέροχο, σιροπιαστό του κουταλιού, και μετά με μια κουτσομηχανή φωτογραφική που είχα, βιντεοσκόπησα μια στιγμή της πρόβας… Σας την χαρίζω με την ανάρτηση.
Ο βάτος είχε την οργή (Καλαματιανός)
Ένα καλαματιανό (πανελλήνιο) που χορευόταν στα παλιά κεφαλονίτικα πανηγύρια. Συναντάται με παρόμοιους στίχους σε πολλά μέρη της Πελοποννήσου και ιδίως στην Αρκαδία. Πρόκειται για ερωτικό χορευτικό άσμα και η υπόθεσή του, πέρα από τις στιχουργικές παραλλαγές, είναι η ίδια παντού. Στην πελοποννησιακή καταγραφή έχει επιπρόσθετους στίχους. Στην έκδοση της Ακαδημίας Αθηνών φέρει τον τίτλο «Φίλημα που βάφει τα πάντα» (Βλ Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια, τόμος Γ΄ Ακαδημίας Αθηνών, Αθήνα 1968, σ.σ.235-236). Είναι όμως αντιληπτό, πως με αυτόν τον τίτλο, εννοούν άλλο πρόσθετο μουσικό άσμα που έχει ενσωματωθεί στο τέλος του ανωτέρου, και το οποίο συνάδει νοηματικά με το θέμα του όλου άσματος. Στο νησί μας παρουσιάζεται με επτάσημο μουσικό μέτρο. Το τραγουδούσαν στα πανηγύρια της Πυλάρου και της Ερύσσου. Έχει δε καταγραφεί ως παλιό καλαματιανό και στην Ανωγή της Παλικής. Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολλά γι’ αυτό το άσμα και τις «επεκτάσεις του», λόγω που επηρέασε άλλα άσματα στα Επτάνησα, ιδίως στη Ζάκυνθο, με αποτέλεσμα να το συναντούμε κάπως… ως προέκταση άλλου άσματος. Επιπρόσθετα, στο νησί μας επαναλαμβάνονται λέξεις και προστίθενται ως εκφράσεις μέσα στο άσμα, ώστε να δικαιολογεί τη μουσική του ισορροπία. Στη μουσική κασσετίνα (Στην Ανέμη του χορού) 2010, το τραγουδά ο Γεράσιμος Κουγιανού Κουγιανός.
Ο βάτος έχει την οργή,
[μάνα γλυκιά μου μάνα]
και θέλει να μπερδεύει.
Κι όποιος μ’ αγάπη μπερδευτεί,
ξεμπερδεμούς δεν έχει.
Έτσι μπερδεύτηκα κι εγώ,
με μια γειτονοπούλα.
Πό’ χει τα μάτια σαν ελιές,
τα φρύδια σαν γαϊτάνι,
και τα σγουρά της τα μαλλιά,
σα βγαίνει στο σεργιάνι.
Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός





LEAVE A COMMENT