Συνάδελφοι ειδικευμένοι ιατροί, για άλλη μία φορά καλούν δια της βίας μία αγροτική γιατρό από το Κέντρο Υγείας Σάμης, τελευταία στιγμή, για να καλύψει κενά στα Επείγοντα του Νοσοκομείου. Κενά τα οποία ήταν γνωστά από τα μέσα Νοεμβρίου.
Ένας ακόμη αγροτικός που προσφέρθηκε να συνεφημερεύσει στα Επείγοντα του Νοσοκομείου τον Δεκέμβριο, αντιμετώπισε τέτοιες συνθήκες, ώστε να απεύχεται πλέον να εφημερεύσει εκεί και τον Ιανουάριο. Οι νέοι γιατροί, οι περισσότεροι από αυτούς 24 ετών (που για κάποιους από εμάς έχουν την ηλικία των παιδιών μας), μετά τις αγωνίες της Ιατρικής Σχολής, το σκληρό διάβασμα, τα ξενύχτια, μας συστήνονται την πρώτη μέρα με μια χειραψία, με ένα χαμόγελο και ένα φως στα μάτια, που λέει για όλα όσα θα πράξουν στο μέλλον τους: για τα φτερά που θα ανοίξουν κοντά μας, για τα συνέδρια, για την έρευνα, για την ιατρική που θα προχωρήσουν παραπέρα, για το λειτούργημά τους, για τον αλτρουισμό, την ενσυναίσθηση που θα επιδείξουν, και για το πόσο θα τους αγαπήσουν οι ασθενείς τους.
Κι εμείς, οι επιμελητές τους, στην πάσχουσα Κεφαλονιά μας, τους μεταδίδουμε τη νόσο μας επί έναν χρόνο. Τους μεταδίδουμε την απογοήτευση, την οργή μας, τους κάνουμε κοινωνούς στην κακομεταχείριση που υφιστάμεθα οι ίδιοι επί έτη στους χώρους ευθύνης μας, με παράλογες επισφαλείς εφημερίες (συνάδελφος με 28 εφημερίες για τον Ιανουάριο). Και αφού “χαστουκίσουμε” αυτά τα παιδιά ξανά και ξανά, αφού τους κόψουμε τα φτερά, αφού τα χειραγωγήσουμε, τα προσβάλουμε, τα εξαπατήσουμε, τα εγκαταλείψουμε, αναπόφευκτα τα ξεπροβοδίζουμε με ένα ξεκάθαρο μήνυμα στα χείλη τους για τους επόμενους: “Συνάδελφοι γιατροί, μακριά απ’ αυτό το νησί!” Οι αγροτικοί γιατροί, ιδιαίτερα δε οι νέοι και πρωτοδιόριστοι, όπως επιτάσσει ο νόμος και η λογική, δικαιούνται αρχικά μία περίοδο εφημέρευσης στο Νοσοκομείο, στο πλευρό του ειδικού ιατρού, ώστε να εκπαιδευτούν από αυτόν, υπό επίβλεψη και σε ασφαλείς συνθήκες και στη συνέχεια να είναι σε θέση να ασκήσουν πρωτοβάθμια ιατρική στις ήπιες, μη επείγουσες συνθήκες του αγροτικού τους ιατρείου.
Αντ’ αυτού καλούνται να εφημερεύσουν μόνοι τους, χωρίς τη φυσική παρουσία ημών των επιμελητών, οι οποίοι παρευρισκόμαστε επιλεκτικά σε ορισμένα μόνον περιστατικά. Νέοι γιατροί, που επανδρώνουν, παρά τη θέλησή τους, ακόμη και το πιο επικίνδυνο πόστο υγείας του νησιού, το Τμήμα Επειγόντων του Νοσοκομείου, με ότι συνέπεια μπορεί να έχει αυτό για τους ασθενείς που προσέρχονται εκεί. Οι συνθήκες προκύπτουν επειδή δεν υπάρχει ενδιαφέρον πλέον από ειδικούς ιατρούς για τις δομές υγείας της Κεφαλονιάς. Μείωση των μισθών από το 2014, επιπλέον φορολόγηση των εφημεριών, μη διαθέσιμα σπίτια, πανάκριβα ενοίκια και ναύλα, υψηλό κόστος διαβίωσης και ερήμωση του νησιού το χειμώνα λόγω της επικέντρωσης στον τουρισμό τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά ώθησαν τους ειδικευμένους ιατρούς στο εξωτερικό, στο ιδιωτικό επάγγελμα, ή σε χερσαίους προορισμούς. Είναι αναγκαία μία ειλικρινής νησιωτική πολιτική, με οικονομική ενίσχυση των γιατρών, τέτοια που να αποτελέσει πραγματικό ανταγωνιστικό πόλο έλξης για τους γιατρούς έναντι των άλλων επιλογών τους.
Συνάδελφοι, για τον μεγάλο ασθενή, την Δημόσια Υγεία στο νησί μας, εκμεταλλευόμαστε τους περαστικούς αγροτικούς γιατρούς μας για να “κουκουλώσουμε” το πρόβλημα, σαν παυσίπονα Λοναρίντ και Ντεπόν, για να μην αφήσουμε τα συμπτώματα να φανούν. Παροδική ανακούφιση με παυσίπονα, μπότοξ και κολλαγόνο στα κτίρια για την εξωτερική εμφάνιση, ενώ η κακοήθεια προχωρά στο εσωτερικό, χωρίς πραγματική θεραπεία. Και αυτή μας η συμπεριφορά, συνάδελφοι, θα βλάψει ανεπανόρθωτα, τελικά, τους ασθενείς μας, την κοινότητά μας, τους δικούς μας ανθρώπους μέσα σε αυτήν. Είναι ενάντια στον όρκο μας, στην ιατρική ηθική και δεοντολογία, στις κατευθυντήριες οδηγίες. Είναι “malpractice”, κακή ιατρική πρακτική.
Νικόλας Γ. Μοσχόπουλος
ιατρός
LEAVE A COMMENT