Η κοινωνία ήταν ανά τους αιώνες και θα συνεχίσει να είναι, νοσηρή, κατά ένα σημαντικό κομμάτι της. Οι άνθρωποι θα παρέμενουν ατελείς, αδύναμοι, γεμάτοι πάθη διαφόρων διαβαθμίσεων, έως και της διάπραξης ειδεχθών εγκλημάτων.
Πάντα θα υπάρχουν εκείνες, οι ιδιαίτερες προσωπικότητες, που η σκέψη, η παρουσία ή η απουσία συναισθημάτικού υπόβαθρου, θα τους οδηγούν σε ανίερες πράξεις. Οι ψυχές που χάθηκαν, αυτές που χάνονται, ακόμη και αυτή την στιγμή κάπου, υπό ανάλογες και μη εντοπισμένες ή προβεβλημένες συνθήκες, δεν επιστρέφουν… Η απώλεια δεν προλαμβάνεται ούτε διορθώνεται με το μαίνος, την οργή ούτε με την δίκαιη τιμωρία, όσο σκληρή κι αν είναι αυτή. Οι άνθρωποι που ρέπουν προς το κακό τέτοιας φύσεως και δει οι πλέον εφυείς, λειτουργούν με μεθοδικότητα, παραδειγματίζονται από τις λεπτομέρειες δημοσιοποιημένων εγκλημάτων της ιστορίας, για να εκτελέσουν με έπαρση τελειότερα την δική τους αποτρόπαιη ενέργεια. Η προοπτική της όποιας σκληρότατης τιμωρίας δεν τους πτοεί απαραίτητα. Σταγόνα εν τω ωκεανώ στην λογική του παραλογισμού τους… Μόνη λύση είναι η αφύπνιση όλων μας, η ενημέρωση, η γνώση, η παρατήρηση, η έγκαιρη αναγνώριση της όποιας περίεργης αντίδρασης, συμπεριφοράς ή προβλήματος στους ανθρώπους γύρω μας και η υπόδειξη ή αντίδραση ή εγνοια.
Όλα είναι σημαντικά… πολλών δε όταν συντελούνται επαναλαμβανόμενα. Να προληφθεί το κακό πριν γίνει… Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι όλοι εμείς συχνά απορροφημένοι στα δικά μας θέματα δεν δινουμε την δέουσα βαρύτητα στα γεγονότα που αφορούν ακόμη και τα πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντός μας και στην “οσμή” της κακοτοπιάς βολευόμαστε με τα αλλοθι ή τις δικαιολογίες που μας παρέχονται. Οι άνθρωποι είναι όντα εκφύσεως εγωιστικά. Στην περίπτωση των παιδιών που χάθηκαν οι υπαίτιοι είναι πολλοί όχι μόνο η αυτουργός. Είναι όλοι εκείνοι τριγύρω που δεν παρατηρούσαν, που εθελοτυφλούσαν σε σωρεία απαράδεκτων συμπεριφορών, σε σειρά “ατυχών”συγκυριών, στο βουνό των περίεργων ενδείξεων και των διαδοχικών λυπηρών καταλήξεων. Είμαστε όλοι εμείς που στρουθοκαμηλίζουμε ή χανόμαστε στην έντονη δική μας καθημερινότητα, που εφυσηχάζουμε με άλλοθι και δικαιολογίες της πλάκας στα κακώς κείμενα γύρω μας, για να αποφύγουμε το βάρος, την ευθύνη, την εμπλοκή. Δυστυχώς όλοι φταίμε κάθε μέρα, ο καθένας από μας, για το κακό μικό ή μεγαλύτερο, που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί γύρω μας.
Βάνια Σαμόλη





LEAVE A COMMENT